آن امّت بگذشت، آنچه آنان به دست آوردند، براى خودشان است و آنچه شما به دست آوردید، براى خودتان است و شما از آنچه آنان کردهاند، سؤال نخواهید شد. بهزودی بیخردان از مردم، خواهند گفت: چه چیزی آنها(مسلمانان) را از(بیت المقدّس)، قبلهای که بر آن بودند برگردانید؟ بگو: مشرق و مغرب از آن خداست، هرکه را بخواهد به راه راست هدایت میکند. (بقره 141 و 142)
آیا بنا دارید از پیامبرتان سؤالات و درخواستهایی (نابجا) بکنید، آنگونه که پیشازاین، موسی مورد سؤال قرار گرفت، و هر کس کفر را باایمان مبادله کند، پس قطعا از راه مستقیم گمراه شده است./ بقره، ۱۰۸
کافران از اهل کتاب و مشرکان، دوست ندارند که هیچ خیر و نیکی از طرف پروردگارتان بر شما نازل شود. درحالیکه خداوند، رحمت خود را به هر که بخواهد اختصاص میدهد، و خداوند صاحب فضل بزرگ است. بقره/105
نكتهها:
این آیه، از کینهتوزی و عداوت مشرکان و کفّار از اهل کتاب، نسبت به مؤمنان برمیدارد.
آيا ندانستى كه حكومت آسمانها و زمين از آن خداست؟ (و او حقّ دارد هرگونه تغيير و تبديلى را به مقتضاى حكمت و حاكميّت خود، در قوانين و احكام بوجود آورد.) و جز خدا براى شما هيچ ياور و سرپرستى نيست. بقره/107
سوره حمد آیه ۵: إِیّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ؛ (خدایا) تنها تو را میپرستیم و تنها از تو یاری میجوییم.
نکتهها:
انسان باید به حکم عقل، بندگی خداوند را بپذیرد. ما انسانها عاشق کمال هستیم و نیازمند رشد و تربیت، و خداوند نیز جامع تمام کمالات و ربّ همهی هستی است. اگر به مهر و محبّت نیازمندیم، او رحمان و رحیم است و اگر از آیندهی دور نگرانیم، او صاحباختیار و مالک آن روز است. پس چرا بهسوی دیگران برویم؟! عقل حکم میکند که تنها باید او را پرستید و از او کمک خواست. نه بنده هویوهوس خود بود و نه بنده زروزور دیگران.
«یَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالْأَنصَابُ وَالْأَزْلَامُ رِجْسٌ مِّنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ (سوره مائده، آیه 90)؛ ای کسانی که ایمان آوردهاید! شراب و قمار و بتها و ازلام [نوعی بختآزمایی]، پلید و از عمل شیطان است، از آنها دوری کنید تا رستگار شوید!»
و کسانی که ایمان آورده و اعمال صالح انجام داده اند- البته هیچ کس را جز به اندازه تواناییش تکلیف نمی کنیم- آنها اهل بهشتند و جاودانه در آن خواهند ماند. (اعراف 42)
نکتهها:
1.بهشت جاودان، پاداش پیوند ایمان و اعمال صالح است. «والّذین آمنوا وعملوا الصالحات... اولئک اصحاب الجنّة»
2. گرچه مطلوب، انجام همهى کارهاى شایسته است، «و عملوا الصالحات» امّا در عمل، هر کس به اندازهى توانش مسئول است. «لا نکلّف نفساً الاّ وسعها»