امروز دیگر آن خطکشیهای سخت میان حوزه و دانشگاه وجود ندارد. نسلی تازه شکل گرفته است: حوزویانی که در دانشگاه تحصیل کردهاند و زبان علمی را میشناسند و دانشگاهیانی که علوم حوزوی را آموختهاند. این ترکیب جدید، ظرفیت تازهای برای تحقق وحدت فراهم آورده است.
در حالی که دشمن دارد به میزان فوق العاده زیادی علیه فرهنگ جامعه هزینه میکند و صدها شبکه ماهوارهای و تبلیغی علیه دین و فرهنگ جامعه راهاندازی میکند، نباید وظیفه مقابله با این دشمن را بر عهده تعداد معدودی از افراد اهل خیر و کمکهای محدود مالی مؤمنان گذاشت. این افراد هرگز توانایی مقابله با لشکر عظیم فرهنگی دشمن را ندارند. واگذاری این عرصه به خیران مانند واگذاری بحث نظامی جامعه به خیران است.
با توجه به اینکه در جوامع اسلامی در دهههای اخیر توجه زیادی به علوم عقلی شده است و انحرافات جدی نیز به وجود آمده و بخش زیادی از شبهات را بدون تسلط به علوم عقلی نمیتوان پاسخ داد، ضرورت دارد که به این علوم نیز به دیده علوم جنبی نگریسته نشود
حوزه علمیه شیعه، با سابقهای بیش از هزار سال، نه تنها مرکز فقه و اصول و سایر علوم دینی است؛ بلکه کانونی برای تولید دانشهای میانرشتهای مانند مطالعات اسلامی در حوزههای علوم انسانی همچون جامعهشناسی، روانشناسی، اقتصاد و... است.
علامه طباطبایی شخصیتی جامع در معارف اسلامی و مکتب اهلبیت (علیهم السلام) بودند؛ چهرهای که در حوزه اعتقادات و کلام جایگاهی ممتاز داشتند و در تفسیر المیزان، مباحث مهمی درباره توحید، رسالت، معاد، امامت و شاخصههای مکتب اهلبیت (علیهم السلام) را با عمق فراوان طرح کردند.
اینکه گاهی گفته میشود این بانو حجت بر ائمه (علیهمالسلام) است؛ برای این جهت است که در حجیت، نبوّت یا رسالت یا امامت لازم نیست؛ آنچه که محور حجیت است، عصمت است.
این بانو برای همه ما اسوه است. در این بخش ما موظفیم مثل آن حضرت حرکت کنیم؛ منتها او در حد آفتاب [و] ما در حد شمع. او فضای کل جهان را روشن میکند، منتها ما در زندگی خاص خودمان مثل شمع باشیم و فضای زندگی خود را روشن کنیم.