تمام توجه و مسئله اول کشور این بود که ما چه کنیم که ازیک‌طرف به صورتی نیاز داخلی‌مان را حل کنیم و از طرف دیگر جوان‌ها برای حضور در جبهه و جنگیدن آماده بشوند. این شرایط نه یک روز، نه دو روز، نه یک سال و نه دو سال بود. هرسال که می‌گذشت اراده‌ها قاعدتاً باید ضعیف‌تر می‌شد؛ ولی خدا لطف می‌کرد و به برکت آن نیت‌های پاک و آن اخلاص‌ها، جوان‌ها برای حضور آماده‌تر می‌شدند تا بالاخره دشمن را به‌کلی مأیوس کردند.

 رواج سبک زندگی و شباهت به دیگران، در جامعه عمدتاً ریشه در تقلید دارد. اگر بخواهیم با این مسئله مقابله کنیم، جایگزین آن چیست؟ عقل. باید اندیشید و سنجید که آیا این لباس یا سبک زندگی برای من مفید است یا مضر؟ لباسی که آن‌قدر تنگ است که به‌سختی پوشیده می‌شود و مانع رشد عضلات بدن می‌شود، چه فایده‌ای دارد؟!

ملاک‌های ما اغلب مادی‌اند: ثروت بیشتر، صنعت پیشرفته‌تر، کشف و تسخیر کره ماه و مواردی ازاین‌دست. پس نتیجه می‌گیریم که آن‌ها برترند و لابد آنچه می‌پوشند هم بهتر است؛ پس ما نیز باید همان را بپوشیم. اما اسلام می‌گوید نه؛ ملاکی فراتر از این‌ها وجود دارد. انسان موجودی عاقل است و باید رفتارهایش را بر اساس عقل انتخاب کند. باید ببیند کاری که انجام می‌دهد چه فایده‌ای دارد و چه ضرری؟ آیا سود آن بیشتر است یا زیانش؟ آیا این رفتار موجب احساس حقارت در ملت ما می‌شود یا احساس عزت؟