«فَمَنْ یُرِدِ الله أَنْ یَهْدِيَهُ یَشْرَحْ صَدْرَهُ لِإلِسْلامِ وَمَنْ یُرِدْ أَنْ یُضِلَّهُ یَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً کَأَنَّما یَصَّعَّدُ فِی السَّماءِ کَذلِکَ یَجْعَلُ الله الرِّجْسَ عَلَى الَّذينَ لا یُؤْمِنُونَ» (سوره انعام آیه 218)
ترجمه: پس کسی که خدا بخواهد او را هدایت کند، سینه او را برای (پذیرش) اسلام میگشاید و کسی را که بخواهد در گمراهیاش رها سازد، سینهاش را به شدت تنگ میکند که گویی به زحمت در آسمان رو به بالا میرود. اینگونه خداوند پلیدی را بر کسانی قرار میدهد که ایمان نمیآورند.
ترجمه: و نسبت به پدر و مادرش نیکوکار بود و (نسبت به مردم، زورگویی) سرکش و نافرمان نبود و سلامی (شایسته) بر او باد روزی که متولّد شد و روزی که میمیرد و روزی که زنده برانگیخته میشود.
ترجمه: کسانی که دوست دارند کارهای بسیار زشت [مانند آن تهمت بزرگ] در میان اهل ایمان شایع شود، در دنیا و آخرت عذابی دردناک خواهند داشت، و خدا [آنان را] میشناسد و شما نمیشناسید.
نکتهها و پیامها:
- اشاعهی فحشا، گاهی با زبان و قلم است که عمل زشت مردم را افشا کند و گاهی با تشویق دیگران به گناه و قرار دادن امکانات گناه در اختیار آنان.
ترجمه: از صبر و نماز [برای حل مشکلات خود و پاک ماندن از آلودگیها و رسیدن به رحمت حق] کمک بخواهید و بیتردید این کار جز بر کسانی که در برابر حق قلبی فروتن دارند دشوار و گران است.
ترجمه: بیتردید کسانی که گفتند: پروردگار ما خداست؛ سپس [در میدان عمل بر این حقیقت] استقامت ورزیدند، فرشتگان بر آنان نازل میشوند [و میگویند:] مترسید و اندوهگین نباشید و شما را به بهشتی که وعده میدادند، بشارت باد.
در نگاه اسلام مسلمانان همواره به عفو و گذشت دعوت شدهاند و چشمپوشی از خطاهای دیگران بهعنوان یک ارزش اخلاقی تلقی میگردد. خداوند در قرآن میفرماید:
«رفتار بد دیگران را بهوسیله کار بهتر دفع کن». (1)
امام صادق (علیهالسلام) نیز در کلامی خطاب به عبدالله بن جندب میفرمایند:
«باکسی که با تو قطع رابطه کرد، رابطه برقرار کن؛ به کسی که از تو دریغ داشت، ببخش؛ به کسی که به تو بدی کرد، نیکی کن؛ بر کسی که تو را ناسزا گفت، سلام کن؛ با دشمنت، منصفانه رفتار کن و کسی را که بر تو ستم نمود، عفو کن.» (2)
سوءظن یکی از صفات اخلاقی مذموم و از مصادیق گناه، به شمار آمده و صریحاً مورد نهی واقع شده است. با این حال به لحاظ عقلی نمیتوان همواره بر مدار نهی از آن عمل کرد؛ چون پرهیز از سوءظن به نحو مطلق و همیشگی، محتمل است که موجب ضرر فردی و اجتماعی شود. در نتیجه یکی از چالشهای مهم در ذیل بحث از سوءظن که کمتر مورد توجه و پژوهش قرار گرفته، شناخت و تشخیص مصادیق مجاز از مصادیق غیرمجاز آن است که در ادامه به این بحث پرداخته میشود.
آیا در دین اسلام، ملیت و قومیت به معنای مصطلح امروزی جایگاهی دارد، یا اینکه دین همواره میکوشیده که به انحای مختلف با ملتپرستی و تفاخرات قومی و قبیلهای مقابله کند؟
پاسخ:
این مسئله مسلم است که در دین اسلام، ملیت و قومیت به معنایی که امروزه میان مردم مصطلح است، هیچ اعتباری ندارد؛ بلکه این دین به همه ملتها و اقوام مختلف جهان با یک چشم نگاه میکند، و از آغاز دعوت اسلامی، به ملت و قوم مخصوصی اختصاص نداشته است؛ بلکه این دین همیشه میکوشیده است که به وسایل مختلف، فرهنگ ملتپرستی و تفاخرات قومی و قبیلهای را از ریشه براندازد.