هادی قطبی

دانیل کوهن در تحلیل خود، انگیزه پیروان شیطان را تفریح و لذت معرفی می‌کند. اما شواهد نشان می‌دهد که شرکت‌کنندگان در این مراسم، به دنبال چیزی فراتر از لذت بوده‌اند. آن‌ها معتقد بوده‌اند که از این راه به «علم و قدرت» دست می‌یابند. 

مبلغان و فعالان سیاسی و فرهنگی و اجتماعی، می‌توانند از این رسوایی بزرگ غرب برای تبیین چهره واقعی غرب استفاده کرده و برای مخاطبان خود توضیح دهند که: نهایت و غایت زندگی و تمدن غربی، علی‌رغم همه پیشرفت‌ها و ادعاها و ظاهر اتوکشیده و کروات زده یعنی این! 

مخدره چمن‌خواه

«بلعیدن ایران»؛ رؤیای دیرینه آمریکا که ۴ دهه ناکام ماند

تحریم‌های گسترده اقتصادی، جنگ روانی، عملیات رسانه‌ای، نفوذ فرهنگی و فشارهای حقوق بشری، همگی اجزای یک پازل واحد بودند؛ پازلی که قرار بود مردم را در برابر نظام قرار دهد و جمهوری اسلامی را از درون تهی کند. پروژه «فشار حداکثری» در سال‌های اخیر، نمونه عینی همین نگاه است؛ فشاری که آشکارا با هدف فروپاشی اقتصادی و اجتماعی ایران طراحی شد.

محمدعلی رامین 

 تحلیلگران آمریکایی: جنگ ترکیبی علیه ایران شکست خورد

سرویس‌های اطلاعاتی خارجی با هماهنگی یکدیگر، بحرانی مالی و آسیب به اعتماد عمومی در اقتصاد ایران را طراحی کردند؛ بحرانی که به شکل‌گیری اعتراضات انجامید. به مدت دو روز، مردم به‌صورت مسالمت‌آمیز به خیابان آمدند و دولت نیز اجازه برگزاری این تجمعات را داد. اما در روز سوم، هسته‌های سازمان‌یافته فعال شدند و از همان‌جا خشونت آغاز شد.

استقلال و پیشرفت درون‌زا، الهام‌بخش جنبش‌ها و ملت‌هایی بود که از «سلطه» به ستوه آمده‌اند. نمونه اعلای این تأثیر را می‌توان در شکل‌گیری و تقویت حزب‌الله لبنان مشاهده کرد. این جنبش با الهام از ایدئولوژی انقلابی امام خمینی(ره)، از یک گروه کوچک به یک نیروی تعیین‌کننده در معادلات امنیتی و سیاسی لبنان تبدیل شد که توانست اسطوره شکست‌ناپذیری رژیم صهیونیستی را در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۶ در هم بشکند.

رسانه‌های عبری‌زبان با انعکاس اغراق‌آمیز رویدادها سعی در القای تصویر یک آشوب گسترده و فرسایشی دارند. آنها اغتشاشات محدود را که توسط «هسته‌های مرتبط با جریانات تروریستی و خشونت‌طلب» سازماندهی شده، به عنوان «قیام مردمی» جلوه می‌دهند. این در حالی است که به اعتراف برخی تحلیل‌گران صهیونیستی، مقیاس اعتراضات در مقایسه با سال‌های گذشته محدود است و جامعه ایران از آشوبگران استقبال نکرده است.

مستندات تاریخی، نشان‌دهنده رد پای انگلیس در موضوع جزایر سه‌گانه است، به نحوی که یکی از نویسندگان و تاریخ‌پژوهان می‌نویسد: اشغال جزایر سه‌گانه ایران در بازه سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۷۱ میلادی، صرفاً به ابتکار استعمار انگلیس بود.

تعلق جزایر سه‌گانه به ایران، از دیرباز تا کنون علاوه بر مستندات تاریخی، مستندات فرهنگی نیز دارد. در باب نامگذاری آن‌ها،‌ تنب و یا درست‌تر آن تمب؛ واژه فارسی سره‌ای است که در گویش‌های محلی جنوب ایران، شامل لهجه‌های لارستانی، بندری، تنگستانی و دشتستانی به معنای تپه و تَل به کار می‌رود.