در خانه اهل کار و زحمت بود. ۱۱ سال آخر در منزل آقا زندگی می‌کردیم. ازخودگذشتگی‌ش خیلی زیاد بود. در ۱۱ سال اخیر به خاطر آقا همه‌چیز رو کنار گذاشت/ از طرف آقا هم یک علاقه‌ی فوق‌العاده‌ای نسبت به بشری خانم وجود داشت. سر سفره تا بشری نمی‌اومد، غذا رو شروع نمی‌کرد. دوست داشت بشری غذا رو براش بکشه.

از کلاس دوم راهنمایی با جلسات قرآن، اردوهای جهادی و حلقه های صالحین آشنا شد و مسیر زندگی اش تغییر کرد به طوری که در دوره دبیرستان در مسجد شهید بهشتی، حدود ۱۴ تا ۱۵ بچه را سرپرستی کرد و برایشان زحمت می کشید. او با تماس با خانواده ها، آنها را راضی می کرد که بچه های شان را بیاورند. او برای بچه هایی که مربی آنها بود بسیار وقت می گذاشت.

صحبت‌های زهرا به اینجا که می‌رسد، بغضش می‌ترکد و با گریه می‌گوید: خیلی سخت بود که به بچه‌ام بگویم دیگر بابا نداری. آن هم این بابا که آن‌قدر محبت داشت. به سلاله گفتم: مگه خدا دروغ میگه؟ خدا تو قرآن گفته شهدا زنده‌اند. بابا هم زنده است و با ما زندگی می‌کند. ما را تنها نمی‌گذارد. همیشه با من و تو و سلین زندگی می‌کند.

سه نفر از فرزندان حضرت آیت‌الله سید مجتبی، سه نفر از فرزندان حضرت حاج‌آقا مسعود، سه نفر از فرزندان خانم سیده هدی، یک نفر از فرزندان حاج‌آقا میثم و یک نفر از فرزندان شهید بشری‌خانم را به دنیا آورده‌ام. 

صبیه‌ها و عروس خانم‌های خانواده رهبر انقلاب مانند سایر مردم به مطب مراجعه می‌کردند. پرونده پزشکی داشتند، معاینات دوران بارداری برای آن‌ها انجام می‌شد و در صورت نیاز به آزمایش یا سونوگرافی به همان مراکز درمانی متعارف مراجعه می‌کردند. مردم آن‌ها را می‌دیدند اما نمی‌دانستند که متعلق به چه خانواده‌ای هستند. 

چهل و پنج دقیقه پیش از باران بمب و موشک، وقتی حامد میرزایی خانه را ترک کرد و درِ پشت پلاک ۱۲ را بست، همه‌چیز در ساختمان سر جای خودش بود. خانه فقط کمی حال‌وهوای خانه‌تکانی داشت. حامد دم درِ واحدشان به چشم‌های اشک‌آلود محدثه گفته بود نگران نباشد، زود به خانه برمی‌گردد. اما وقتی با صداهای انفجار به سمت خانه برگشت، هیچ‌چیز نمانده بود.

 از نظر معنوی نیز بسیار فعال بود؛ شب‌های جمعه زیارت عاشورا برقرار می‌کرد و در مراسم عزا و عزاداری پیش‌قدم بود. فرمانده ایشان تعریف می‌کرد که شب حادثه، شیفت ایشان نبود و استراحت بود؛ اما احساس وظیفه کرد و به کلانتری آمد

رفتار او مردانه بود و اگر کسی مشکل داشت سریع به من اطلاع می‌داد تا پیگیری کنیم. برایش فرقی نمی‌کرد فرد ایرانی، افغانی یا پاکستانی باشد؛ می‌گفت: «چون شیعه امیرالمؤمنین هستیم، باید حال همدیگر را بپرسیم، حتی اهل سنت.»