اسلام دارای نظام اقتصادی مستقل از سرمایهداری و سوسیالیسم است
در اسلام در چارچوب مباحثی چون اقتصاد، حقوق، جامعهشناسی و برخی زیرمجموعههای علوم انسانی، هم فرد اصیل است و هم جامعه؛ در نتیجه، هر سه نوع مالکیت(خصوصی، دولتی، و عمومی) از اصالت برخوردارند و به تبع این موضوع، فعالیت اقتصادی هر سه بخش خصوصی، دولتی، و عمومی غیر دولتی اصیل هستند؛ و این، حاکی از این است که اسلام دارای نظام اقتصادی خاص خود بوده و از دو نظام رایج دیگر متمایز است.
چون وضعیت عوامل واقعی در اقتصاد کشور ما نهتنها در راستای افزایش نرخ ارز نیستند؛ بلکه در راستای تثبیت نرخ ارز حول نرخ ارز قبلی هستند و قدرت عوامل واقعی طی ماههای اخیر بیشتر هم شده است، بنابراین سوداگران داخلی در واقع با تقاضای خود، راه را برای زیان دیدن تازهواردها به بازار ارز فراهم میکنند.
در پی حذف یکباره ارز ترجیحی، آمارهای رسمی بهخوبی نشان میدهند تورم مواد غذایی با چهجهشی روبهرو شدند و بهخلاف ادعای موافقان حذف این ارز، دقیقاً نشان از اصابت این ارز به هدف دارد. بهعنوان مثال امروز راحتتر میشود این ادعا را کرد که افزایشهای عجیب و غریب قیمت مرغ دقیقاً معلول سیاست حذف ارز 4200 است.
چین، قدرت بوده و قدرت نوظهور نیست. جمهوری اسلامی ایران هم از لحاظ نظامی و اقتصادی و فاکتورهای جغرافیایی، یک قدرت منطقهای قوی است. نظم جدید در حال شکلگیری است و سازمانهای منطقهای مثل شانگهای، در حال قدرتمند شدن و توسعهیافتن هستند و کشورها مشتاق هستند به عضویت شانگهای دربیایند.
چین که به مخاطرات ناشی از دلار پی برده بود، همه تلاش خود را به کار برد تا همه بخشهای اقتصادی این کشور، هم سو با ایجاد یک طرح اقتصادی شوند، نام این طرح اقتصادی، «کمربند و راه» است. هدف از این طرح، به چالش کشیدن هژمونی دلار آمریکا است.
کاتوزیان در کتاب اقتصاد سیاسی ایران، تأکید دارد روابط اقتصادی محمدرضا شاه در دهه ۴۰ و ۵۰ با قدرتهای جهانی، منجر به آشفتگی اقتصاد ملی و تاراج ثروت مردم ایران شد.
بر اساس بررسی یک موسسه بینالمللی، وضعیت تامین غذا در ایران، بهتر از ۹۶ کشور جهان است و نمره ایران نسبت به سال گذشته، یک واحد و نسبت به دو دهه گذشته، وضعیت ۱۰۰ درصد رشد یافته است.
به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری فارس، بر اساس شاخص جهانی گرسنگی که موسسه کانسرن ورلدواید برای سال ۲۰۲۲ منتشر کرده است، ایران در این شاخص، بین ۱۲۵ کشور جهان، جایگاه ۲۹ دارد. مفهوم آن این است که ایران از ۹۶ کشور جهان، وضعیت تامین غذای بهتری دارد.