میر محمدباقر خاتون‌آبادی در ۱۰۷۰ق به دنیا آمد. پدرش میرمحمداسماعیل (متوفی ۱۱۱۶ق) از عالمان مشهور اصفهان بود. محمدباقر نزد پدر و آقا حسین خوانساری درس خواند و از پدرش روایت نقل کرد.

میر محمدباقر به لحاظ علمی هم رتبه پدر خود بود؛ اما ویژگی‌هایی چون خوش‌بیانی و مهارت در تدریس و منزلت ویژه او نزد شاه سلطان حسین صفوی (حکومت:۱۱۰۵۱۱۳۵ق) بر شهرت او افزود.

شاه وی را به استادی خود برگزید و بر همه عالمان آن عصر مقدّم داشت و همواره با او مشورت می‌کرد. امرا و دولتمردان نیز به پیروی از شاه در برابر او خاضع بودند.

سید محمد مجاهد با نام کامل سید محمد بن سید علی طباطبایی (۱۱۸۰-۱۲۴۲ق)، معروف به صاحب مناهل، فرزند سید علی )صاحب ریاض)، از فقها و مراجع تقلید شیعیان در قرن دوازده و سیزدهم بود.

ملامحمد سعید بارفروشی معروف به سعید العلما یکی از مشاهیر و دانشمندان قرن سیزدهم هجری قمری است. سعید العلما از اکابر مراجع و افضل مجتهدین روزگارش محسوب می‌شد و در نطق بیان و فصاحت کلام، یگانه عصر خویش به شمار می‌آمد.

حسین بن حکم حِبَری، محدّث و مفسر قرن سوم هجری قمری است. حبری دو کتاب با نام‌های مسند و تفسیر داشته که تفسیر وی برجای مانده است. تفسیر حبری ــ که گاه با نام‌هایی چون مانزل من القرآن فی اهل البیت (علیهم‌السلام) یا مانزل من القرآن فی علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) از آن یاد می‌شود ــ مجموعه‌ای است از روایت‌های پراکنده که در منزلت امیر مؤمنان علی بن ابی‌طالب و اهل البیت (علیه‌السلام) نازل شده است.

سید محمد موسوی حسینی سبزواری، ملقب به مطهر و متخلص به «نقیبی» از عالمان دوران صفویه است. میرلوحی در دهه آخر سده دهم هجری قمری در اصفهان به دنیا آمد. نسب وی به امام کاظم (علیه السلام) می‌رسد و عنوان سبزواری به جهت موطن پدرش است.

نام کوچک او در بسیاری از کتاب‌ها «محمد» ذکر شده است. با این حال مصطفی شریعت موسوی در مقدمه کتاب اربعین میرلوحی، معتقد است که نام او همان «میرلوحی» است، و در بسیاری از اسناد تاریخی از او به عنوان میرلوحی بدون ضمیمه‌کردن هیچ نام دیگری یاد شده است.

ابوالحسین اسحاق بن ابراهیم بن سلیمان (درگذشت اواخر قرن ۴ هجری قمری)، مشهور به اِبن وَهْب، از عالمان شیعی و نویسنده کتاب البرهان فی وجوه البیان در علم معانی و بیان. او به خاندانی معروف تعلق دارد که از زمان یزید بن ابی‌سفیان در شام تا اواخر قرن سوم قمری در بغداد به کار کتابت مشغول بوده‌اند.

قطب‌الدین سعید بن عبدالله بن حسین بن هبه‌الله راوندی کاشانی (متوفای ۵۷۳ ه ق) معروف به قطب راوندی، محدث، مفسر، متکلم، فقیه، فیلسوف و مورخ بزرگ شیعه در قرن ششم هجری قمری بود.

وی از شاگردان شیخ طبرسی صاحب تفسیر مجمع‌البیان بوده و ابن شهرآشوب از شاگردان معروف او بود. وی دارای تالیفات بسیاری در علوم مختلف است که از معروف‌ترین آنها کتاب الخرائج و الجرائح می‌باشد. او در صحن حرم حضرت معصومه (علیهاالسلام) دفن شده است.

ابوعبداللّه محمد بن جعفر بن علی مشهدی حائری (متوفای ۶۱۰ ق) معروف به محمد بن مشهدی و ابن مشهدی عالم شیعی در قرن ششم هجری است. محمد بن مشهدی از مشایخ حدیث است که نامش در بسیاری از اجازات دیده می‌شود. اطلاع چندانی در مورد شخصیت وی در دست نیست؛ جز اینکه بیشتر عالمان شیعه بر کتاب «المزار الکبیر» وی اعتماد کرده و بدان استناد جسته‌اند.

محمد بن مشهدی از عالمان شیعی است که در قرن ششم هجری می‌زیسته؛ اما مطلب دیگری درباره وی نیست و شخصیت او مجهول است تا آنجا که آیت الله سید ابوالقاسم خویی، احوال و شخصیت محمد بن مشهدی را نامعلوم خوانده است.

مشایخ و شاگردان

محمدحسن شریف اصفهانی یا محمدحسن نجفی (۱۲۰۲-۱۲۶۶ق) معروف به صاحب جواهر از فقهای شیعه در قرن سیزدهم قمری در نجف بود. مهم‌ترین اثر او کتاب "جواهر الکلام" است و از این جهت در میان بزرگان شیعه به صاحب جواهر شهرت دارد. وی از شاگردان سید محمدجواد عاملی (صاحب مفتاح الکرامه) و جعفر کاشف الغطاء بود و درس وی پس از شریف العلماء مازندرانی، از مهم‌ترین دروس حوزه نجف به شمار می‌آمد. به توصیه او، شیخ انصاری، زعامت و مرجعیت شیعیان را به عهده گرفت.