حضرت امام موسی علیهالسلام فرمودند که خدا غضب نمیکند برای چیزی مثل آنکه غضب برای ظلم بر زنان و طفلان میکند.
در حدیث دیگر، شخصی به خدمت حضرت رسول صلیالله علیه وآله آمد و گفت هرگز اطفال خود را نبوسیدهام؛ چون او رفت حضرت فرمودند که این مرد در نزد من از اهل جهنّم است. در حدیث دیگر فرمودند هر که طفلی داشته باشد، باید که با او طفلانه بازی کند. (حلیةالمتقین)
حضرت فاطمه (سلام الله علیها) در دوره حیات پیامبر اکرم (صلیالله علیه و آله) فعالیتهای اجتماعی مختلفی داشتند که این فعالیتها همراه با حفظ حیا و عفت و متناسب با شخصیت زن مسلمان بود. گوشهای از این فعالیتها به اختصار بیان میشود.
پذیرائی در سوگ، سوگ مضاعف است. تشریفات خاکسپاری و ترحیم برای عزیزانِ ازدسترفته که گاه تا یک سال میکشد، اندوختهای چندین صد میلیون تومانی میطلبد. هزینههایی تنها برای تأیید مردم و اینکه بگویند همه چیز عالی و به قاعده بوده است.
سفره رنگین و برگزاری باشکوه سوگ، جای طلب مغفرت برای تازه درگذشته را نمیگیرد. خرجهای چند صد میلیون تومانی، دردی را از میت دوا نمیکند؛ اما همین بریز و بپاشها میتواند سقفی را بالای سر خانوادهای بیاورد یا داروی درد دیگری شود یا شکم چند فقیر را سیر کند یا یتیمی را برای ادامه تحصیل کمک کند.
طبق روایت حضرت زهرا (سلام الله علیها) سبک شمردن نماز، به معنای بیارزش کردن ارتباط با منبع حیات، به تدریج تمام شریانهای حیاتی وجود انسان را در دنیا، هنگام مرگ، در قبر و در قیامت مسدود و خشک میکند.
در اکوسیستم پیچیده زندگی انسان، هر انتخاب، باور و کنشی، مجموعهای از عواقب زنجیرهای را به دنبال دارد. این قانون طبیعی در حوزههای مادی و معنوی به یک شکل جاری است. در دنیایی که سرعت و هیاهو، انسان را به سبک شماری بسیاری از ارزشها ترغیب میکند، بازگشت به متون معنوی برای درک عمق و وزن این انتخابها، بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر میرسد.
هنگامی که در زندگی پیشوایان بزرگ اسلام دقت میکنیم، میبینیم دقیقترین نکات مربوط به ادب را، ـ حتی با افراد کوچک ـ رعایت میکردند. اصولاً دین، مجموعهای است از آداب: ادب در برابر خدا، ادب در مقابل پیامبر (صلی الله علیه وآله) و پیشوایان معصوم (علیهمالسلام)، ادب در مقابل استاد و معلم، و پدر و مادر، و عالم و دانشمند.
حتی دقت در آیات قرآن مجید، نشان میدهد، خداوند با آن عظمت مقام، هنگامی که با بندگان خود سخن میگوید، آداب را کاملاً رعایت میکند! جایی که چنین است، تکلیف مردم در مقابل خدا و پیغمبرش روشن است.
ممکن است برخی از خوانندگان گرامی، شیوه کار توأم با تحصیل را در دهههای ۵۰ و ۶۰ به خاطر داشته باشند. عرف رایج آن زمان ایجاب میکرد که دانشآموز هنگام تحصیل یا فصل تابستان مشغول کاری شده، علاوه بر غنیسازی اوقات فراغت، هم حرفهای را یاد بگیرد و هم به قدر سهم خویش، به اقتصاد خانواده کمک کند. آن شیوه رایج، امروزه منسوخ شده و خانوادهها چنین امری را مغایر با ارزشها و آزادیهای متداول نوجوان و جوان تلقی میکنند.
الرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: إذا أتاکُم کَریمُ قَومٍ فَأَکرِموهُ. (کافی ج ۲ ص ۶۵۹) هرگاه بزرگ قومی بر شما وارد شد، گرامیاش بدارید.
الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: جَاءَ رَجُلَانِ إِلَى النَّبِيِّ شَیْخٌ وَ شَابٌّ فَتَكَلَّمَ الشَّابُّ قَبْلَ الشَّيْخِ فَقَالَ النَّبِيُّ الْکَبِيرُ الْکَبِيرُ. (مشکاة الأنوار ص ۱۶۸) دو نفر خدمت حضرت رسول (صلی اللَّه علیه و آله) آمدند. یکی پیرمرد و دیگری جوان بود. جوان قبل از پیر به سخن آمد. رسول خدا (صلی اللَّه علیه و آله) فرمودند: اول بزرگ! بزرگ!