۱. اخیراً بعضی غربگرایان امثال آقای زیدآبادی، مصاحبه آقای محصولی را مبنای نقد غیر منصفانه خود قرارداده اند. آن‌ها تیترهای تحریف شده برخی رسانه‌های خودشان را مبنای نقد قرار داده‌اند، در حالی که اگر زحمتی به خودشان می‌دادند، متن کامل مصاحبه را مطالعه می‌کردند، پاسخ خودشان را می‌گرفتند و نیازی به نقد نبود. 

   خانم مهاجرانی گفته‌اند فیلم «پیرپسر» زخم را نشان می‌دهد تا درمان شود. اما آیا هر زخم‌نمایی، درمان است؟ این فیلم نه جسور، که مبتذل، تلخ‌نما و ضدخانواده است با نمایش بی‌پروا از الفاظ رکیک، روابط مسموم و القای ناامیدی. «پیرپسر» گفت‌وگو نمی‌سازد، فرهنگ را می‌فرساید. فرهنگ نیازمند پالایش است، نه توجیه ابتذال با برچسب جسارت هنری. فضای فرهنگی را نه باید حذف کرد، و نه به حال خود رها؛ بلکه باید هدایتش کرد به سمت هنر متعهد و اخلاق‌محور.

سنگ پا

روزنامه جمهوری اسلامی می‌گوید هرچند آمریکا میز مذاکره را به موشک بست؛ اما مذاکره دوباره با آمریکا مسیر اعتدال است(!)

کانال «بامداد نو» چگونه آشکارا نظام را به «جنگ یا تسلیم» تهدید می‌کند؟

حمله رسانه‌های زنجیره‌ای حق‌العمل کار به صداوسیما، پس از حمله شکست‌خورده رژیم صهیونیستی به این رسانه اثرگذار ادامه دارد.

ایران آماد جنگ تمام‌عیار؛ تکلیف اسرائیل در ۲ تا ۶ ماه آینده روشن می‌شود   

   در هفتاد و هشتمین دوره جشنواره فیلم کن، نخل طلا به فیلمی تعلق گرفت که نه با کیفیت سینمایی‌اش؛ بلکه با نام و مواضع سیاسی کارگردانش در مرکز توجه قرار گرفت. فیلم «یک تصادف ساده» ساخته جعفر پناهی. فیلمی که اغلب منتقدان جدی سینما آن را شایسته دریافت چنین جایزه‌ای ندانستند و حتی نقدهای تند و حتی بی‌رحمانه‌ای نسبت به آن ابراز داشتند.