در جریان جنگ ۱۲ روزه و همزمان با تجاوز مستقیم رژیم صهیونیستی به خاک ایران، صحنهای پیچیده از جنگ ترکیبی علیه جمهوری اسلامی شکل گرفت؛ جنگی که صرفاً به میدان نظامی محدود نماند و ابعاد سیاسی، رسانهای و امنیتی آن بهصورت همزمان فعال شد.
پارادایمخواهان یک وجه مشترک دارند؛ ریشه پارادایمخواهیشان شخصی است یا از تصاحب مسئولیتی عقب رانده شدهاند، یا رد صلاحیت شدهاند یا بستگانشان به زندان رفتهاند یا در چرخه قضا افتادهاند یا جایی دیده نشدهاند و بخشی هم نظام دینی را امری زائد میدانند.
رهبر انقلاب در دیدار اخیرشان تعبیر مهمی را برجسته کردند: «ایمان ابوذری»؛ تعبیری که آن را مسیر نجات بشریت دانستند. این نگاه نشان میدهد که دغدغه ایشان فقط بحرانهای مقطعی نیست؛ بلکه افق تمدنی بشر را میبینند.
یک بار به اسم حقوق بشر حمله میکند، یک بار به بهانه واهی سلاحهای کشتار جمعی، تجاوز و بار دیگر به بهانه ساختگی بمب اتم بمباران میکند و حالا هم مواد مخدر را دستاویز تجاوز به ونزوئلا قرار داده است. اما امروز دیگر همه میدانند که این زیادهخواهی استعماری و فرعونیت استکباری است که پشت همه این بهانهها پنهان شده است.
در روزهایی که صدای اعتراض صنفی از گلوهای بازنشستگان و معلمان بلند است، مجلس شورای اسلامی در تقابل با دولت بر سر یارانهها ایستاده، و بازار خودرو و کالاهای اساسی همچنان در آشفتگی به سر میبرد، یک بیماری مزمن در ساختار حکمرانی ایران خود را عیانتر از همیشه نشان میدهد: ناتوانی در اجرای برنامهها و پیشبرد اهداف ملی.