در روزهایی که صدای اعتراض صنفی از گلوهای بازنشستگان و معلمان بلند است، مجلس شورای اسلامی در تقابل با دولت بر سر یارانهها ایستاده، و بازار خودرو و کالاهای اساسی همچنان در آشفتگی به سر میبرد، یک بیماری مزمن در ساختار حکمرانی ایران خود را عیانتر از همیشه نشان میدهد: ناتوانی در اجرای برنامهها و پیشبرد اهداف ملی.
هشتم بهمن ۱۳۶۷، در برنامهای رادیویی به مناسبت ولادت حضرت فاطمه زهرا (سلامالله علیها)، با موضوع الگوی زنان ایرانی، یکی از مصاحبهشوندگان میگوید: «الگوی مناسب زنان ایرانی، اوشین است». فردای آن روز، واکنش رسمی امام خمینی به این واقعه اینچنین است:
مستند «سافاری سارایوو» اثر میران زوپانیچ، پرده از یکی از هولناکترین جنایات جنگی دوران معاصر برمیدارد. این گزارش به تحلیل ابعاد سیاسی، اجتماعی و اخلاقی این فاجعه میپردازد که طی محاصره سارایوو (۱۹۹۶-۱۹۹۲) توسط گروهی از توریستهای ثروتمند اروپایی رقم خورد. این افراد با پرداخت مبالغی بین ۸۰ تا ۱۰۰ هزار یورو به نیروهای صرب بوسنی این فرصت را مییافتند تا به عنوان تفریح آخر هفته به سوی غیرنظامیان بیپناه مسلمان تیراندازی کنند.