حسین بن حکم حِبَری، محدّث و مفسر قرن سوم هجری قمری است. حبری دو کتاب با نام‌های مسند و تفسیر داشته که تفسیر وی برجای مانده است. تفسیر حبری ــ که گاه با نام‌هایی چون مانزل من القرآن فی اهل البیت (علیهم‌السلام) یا مانزل من القرآن فی علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) از آن یاد می‌شود ــ مجموعه‌ای است از روایت‌های پراکنده که در منزلت امیر مؤمنان علی بن ابی‌طالب و اهل البیت (علیه‌السلام) نازل شده است.

عالمان تراجم و رجال غالباً نام وی را حسین ضبط کرده‌اند؛ اما برخی نام وی را حسن ذکر کرده‌اند که صحیح به نظر نمی‌رسد. ذهبی تاریخ وفات حبری را ۲۸۱ ذکر کرده است. لقب وی حبری و وشاء است. حِبَری منسوب به حبرة، نوعی لباس، است. وشّاء به معنای فروشنده جامه ابریشمی نیز از جمله القابی است که خاصه عالمان زیدیه برای وی ذکر کرده‌اند.

حبری زیدی مذهب بوده است و شواهدی نیز بر این مطلب وجود دارد؛ از جمله اینکه عالمان زیدیه نام وی را در منابع رجالی خود ذکر کرده و از وی به عنوان یک عالم زیدی یاد کرده‌اند و بسیاری از مشایخ آنان نیز از وی روایت نقل کرده‌اند. در مُسند وی نیز این گرایش مشهود است. البته برخی عالمان و محدّثان شیعی، حبری را از مشایخ اهل سنّت دانسته، و امین وی را در شمار مشایخ شیعه آورده است.

عالمان رجال امامیه در کتاب‌های رجالی خود کمتر از حبری یاد کرده‌اند. شیخ طوسی، با وجود نقل روایت حبری از امام جواد (علیه‌السلام) در کتاب رجال خود، وی را در شمار شاگردان یا راویان او ذکر نکرده است. علامه محمدتقی مجلسی روایت حبری از امام جواد (علیه‌السلام) را موثّق شمرده است.

حبری دو کتاب با نام‌های مسند و تفسیر داشته که تفسیر وی برجای مانده است. تفسیر حبری ــ که‌گاه با نام‌هایی چون مانزل من القرآن فی اهل البیت (علیهم‌السلام) یا مانزل من القرآن فی علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) از آن یاد می‌شود ــ مجموعه‌ای است از روایت‌های پراکنده که شمار آن‌ها به ۷۱ می‌رسد و غالباً به ذکر و شرح آیاتی پرداخته که در منزلت امیر مؤمنان علی بن ابی‌طالب و اهل البیت (علیهم‌السلام) نازل شده است.