آیت‌الله نائینی «از بین رفتن آزادی‌های مشروع اجتماعی» و در نتیجه «اسارت و بردگی طواغیت داخلی و خارجی» را از بدترین پیامدها و آفت‌های تفرقه و تشتت اجتماعی می‌داند. 

به اعتقاد ایشان، تنها عامل بازدارنده و دافعه‌ی طواغیت از چپاول داشته‌های مردم، اتحاد و همدلی و همبستگی اجتماعی است. و الا طواغیت، به‌محض مشاهده کوچک‌ترین شکاف‌های اجتماعی می‌کوشند اختلاف و تشتت را عمیق کنند تا در پراکندگی نیروهای اجتماعی بتوانند ماهی مراد خویش را صید کنند و خود بر اریکه قدرت و سلطنت تکیه زنند و همین که عنان سلطنت را بر دست بگیرند، از اولین اقداماتشان این است که همه نیروها و عوامل وحدت‌بخش را از میان برمی‌دارند و نابود می‌کنند و ریشه علم و دانش را در مملکت می‌خشکانند و هر چیزی را که موجب حیات و بیداری ملت باشد را از میان برمی‌دارند و با عقب نگه‌داشتن مردم به چپاول منابع آن‌ها می‌پردازند: «و به وسیله اِعمال قوای استعبادیّه و برانداختن ریشه علم و دانش از مملکت و نفوذ دادن به شاه‌پرستی و غیرها از قوای ملعونه و شدّت و مواظبت بر منع از اجتماعات و سایر موجبات حیات و یقظت ملّت قهراً همه را به چنگال آنان گرفتار و به حالت تَخافُونَ أَنْ یَتَخَطَّفَكُمُ النّاسُ می‌رساند».