حضرت یونس (ع)، پیامبری برگزیده از سوی خداوند، در یکی از شگفت‌انگیزترین آزمون‌های تاریخ قرار گرفت.

او که از سوی خداوند برای هدایت قومش مأمور شده بود، پس از مواجهه با نافرمانی مردم، تصمیم به ترک قوم گرفت.

اما خداوند که حکمتش بی‌پایان است، ماجرایی بزرگ را برای این پیامبر عزیز رقم زد تا او را به مقام بالاتری از ایمان و تسلیم برساند.

حضرت یونس (ع) سوار بر کشتی‌ای در دل دریا سفر می‌کرد که ناگهان طوفانی سهمگین و نهنگی عظیم‌الجثه کشتی را تهدید کرد. سرنشینان که از این واقعه نگران شده بودند، آن را نشانه‌ای الهی دانستند و به دنبال فردی گناهکار در میان خود گشتند.

حضرت یونس (ع) که خود را در برابر خداوند مقصر می‌دانست، به آنان گفت او را به دریا بیندازند تا کشتی از خطر نجات یابد. با انجام قرعه‌کشی که سه بار انجام شد و هر بار به نام حضرت یونس درآمد، او به دریا افکنده شد و نهنگ عظیمی به فرمان خداوند او را بلعید.

اما این بلعیدن به معنای نابودی نبود؛ چرا که خداوند امر کرده بود که هیچ آسیبی به یونس نرساند: «هیچ استخوانی از او مشکن و هیچ پیوندی را قطع مکن.» این ماجرا نشان‌دهنده قدرت و رحمت بی‌پایان خداوند بود. همان خدایی که آتش را بر ابراهیم (ع) سرد و سلامت کرد. حضرت یونس (ع) در شکم ماهی، در میان تاریکی شب، اعماق دریا و فضای درون ماهی، به عبادت و نیایش پرداخت.

او با تمام وجود به درگاه خداوند بازگشت و دعایی از دل برخاسته سر داد: «لا إله إلا أنت سبحانک إنی کنت من الظالمین»؛ (هیچ معبودی جز تو نیست؛ تو پاک و منزهی؛ من از ستمکاران بودم)

مدت حضور یونس در شکم ماهی به‌طور دقیق مشخص نیست؛ برخی روایات از ۹ ساعت و برخی از ۴۰ شبانه‌روز سخن گفته‌اند.

اما این مدت هرچه بود، نشان‌دهنده آزمونی بزرگ و معجزه‌ای الهی است. خداوند که قادر است بندگانش را در سخت‌ترین شرایط حفظ کند، یونس را از این زندان شگفت‌انگیز نجات داد.

پس از مناجات‌های صادقانه و توبه حضرت یونس، خداوند دعای او را پذیرفت و به نهنگ فرمان داد که او را به ساحل افکند.

یونس که از این تجربه دشوار ضعیف و ناتوان شده بود، به لطف الهی در سایه گیاهی بهبود یافت. گیاه کدو که خداوند برایش رویاند، سایه و تغذیه‌ای برای او فراهم کرد تا توان از دست‌رفته‌اش بازگردد.

حضرت یونس (ع) پس از این ماجرا به سوی قوم خود بازگشت و این بار، قومش که نشانه‌های الهی را دیده بودند، به هدایت او ایمان آوردند.