دکتر محمد تهرانی

 

پرتغالی‌ها نخستین‌بار در نیمه اول قرن پانزدهم میلادی و با هدف یافتن برده، به گینه بیسائو قدم گذاشتند. ده‌ها هزار گینه‌ای به بردگی گرفته شدند تا اقتصاد مزارع پنبه و مواد مورد نیاز جهت رنگرزی پارچه‌های تولیدی توسعه داده شود. بدین منظور، برده‌ها در قالب گروه به یکدیگر بسته می‌شدند و از طریق دریا به سایر مستعمرات و یا به کشورهای غیرآفریقایی منتقل می‌شدند. مزارع بزرگ کوبا و شمال‌شرقی برزیل، یکی از مقاصد برده‌های گینه‌ای بود. سرانجام، پس از چهار قرن برده‌داری در گینه، در اواخر ۱۸۷۰، پرتغالی‌ها سبک استعماری خود را از برده‌داری به کار اجباری و تحمیلی با حقوق ناچیز تغییر دادند. در این مدت، گروه‌های مردمی بومی نیز به مخالفت با استعمارگری پرتغال بر می‌خاستند. اما با کشتار و اقدامات تنبیهی شدید مواجه می‌شدند. تا این‌که در طول جنگ جهانی دوم، بسیاری از کشورهای آفریقایی، تجارب نظامی و سیاسی کسب کردند و پس از تشکیل جنبش‌های آزادی‌خواه مردمی، به تدریج به استقلال دست یافتند. گینه بیسائو نیز یکی از این کشورها بود. استقلال کامل گینه، در تاریخ دهم سپتامبر ۱۹۷۴ به رسمیت شناخته شد.