شیخ فضل‌الله نوری فرزند ملاعباس کجوری، متولد سال ۱۲۵۹ قمری در منطقه کجور مازندران بود. وی پس از پشت سر گذاشتن دوران کودکی، به تحصیل علوم اسلامی روی آورد. تحصیلات ابتدایی را در «بَلَده» (مرکز منطقه نور) آغاز کرد. پس از آن به تهران مهاجرت کرد و تحصیلات خویش را تا پایان دوره سطح در آن جا ادامه داد.

وی برای تکمیل دانش خویش به نجف هجرت کرد و نزد استادان بزرگ حوزه نجف مانند میرزا حبیب‌الله رشتی و شیخ راضی آل یاسین به تحصیل پرداخت و بعد از مدتی در درس میرزای شیرازی بزرگ شرکت کرد. با هجرت میرزای شیرازی به سامرا، وی نیز حوزه نجف را رها کرد و راهی سامرا شد. حضور مستمر در درس میرزای بزرگ و هشت سال حضور در درس شیخ راضی و میرزا حبیب‌الله رشتی، به همراه پشتکار و مداومت در درس و تحصیل، از شیخ فضل‌الله، مجتهدی برجسته و فقیهی نامدار ساخت.

شیخ فضل‌الله نوری در تهران، به اقامه جماعت و تألیف و تدریس علوم اسلامی و حوزوی پرداخت. مهارت او در فقه و اصول و سایر علوم اسلامی و شناختش از مسائل روز جامعه، موجب شد تا خیلی زود مورد استقبال و توجه طلاب و روحانیان قرار گیرد. «مجلس درس شیخ در تهران دارای اعتبار و اهمیت فوق‌العاده بود و بسیاری از روحانیان به شرکت در درس او مباهات داشتند و مجتهدان بسیاری در حوزه درس او حاضر و اغلب علمای تهران از افادات علمی او بهره می‌بردند».

از حوزه تعلیم و تدریس شیخ فضل‌الله، شخصیت‌های بزرگواری برخاسته‌اند، از آن جمله‌اند: شیخ عبدالکریم حائری (مؤسس حوزه علمیه قم)، حاج‌آقا حسین قمی، سید محمود مرعشی (پدر آیت‌الله سید شهاب‌الدین مرعشی)، سید اسماعیل مرعشی، علامه محمد قزوینی.

شیخ فضل‌الله علاوه بر فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی و تدریس و تبلیغ، دارای آثار علمی ارزنده‌ی است که برخی را تألیف کرده و بر بعضی کتاب‌ها شرح و توضیح نوشته است، قسمتی از این آثار عبارت‌اند از:

رساله منظوم فقهی «الدرر التنظیم» به عرب.

بیاض (کتاب دعا)

رساله فقهی فی قاعده ضمان الی.

رساله فی المشتق

صحیفه قائمیه (صحیفه مهدویه.)

رساله تحریم استطراق حاجیان از راه جبل به مکه معظمه

حاشیه بر کتاب «شواهد الرُّبوبیه» ملاصدرا

حاشیه بر کتاب «فرائد الاصول» شیخ انصاری