سید محمد مجاهد با نام کامل سید محمد بن سید علی طباطبایی (۱۱۸۰-۱۲۴۲ق)، معروف به صاحب مناهل، فرزند سید علی )صاحب ریاض)، از فقها و مراجع تقلید شیعیان در قرن دوازده و سیزدهم بود.

او در کربلا نزد پدرش صاحب ریاض و پدر زنش علامه بحرالعلوم علوم دینی را فراگرفته و به مقامات علمی دست یافت، سپس به اصفهان هجرت کرده و ۱۳ سال به تدریس و تحقیق اشتغال داشت. بعد از درگذشت پدرش به کربلا برگشته و مرجعیت دینی شیعیان را برعهده گرفت. دوره مرجعیت او با جنگ‌های روس و ایران همزمان بود؛ بنابراین وی مانند بقیه علماء به مقابله با روس‌ها پرداخت، ابتدا فرمان جهاد داد سپس با گروهی از علماء عازم تهران و بعد تبریز شد تا شخصا مردم را تشویق و شاه را به جهاد با روس‌ها وادار کند. این حرکت در ابتدا پیروزی‌هایی به همراه داشت؛ ولی بر علت عقب‌نشینی شاه منجر به جدایی بخش‌هایی از ایران طبق قرارداد ترکمنچای شد. سید محمد در بازگشت از تبریز در قزوین بر اثر بیماری درگذشت و پیکرش را به کربلا انتقال داده و دفن کردند. ایشان به علت همین مجاهدت به سید محمد مجاهد لقب گرفت.

 از او تألیفات بسیاری برجای مانده است که از این قرارند: 

۱ . مفاتیح الاصول. ۲. الوسائل فی الاصول. 

۳.  مناهل الاحکام. 

۴ . اصلاح العمل؛ در فقه که به صورت ذکر فتوا و رساله عملیه وی بوده و تلخیص‌ها و ترجمه‌های متعددی به فارسی داشته است. 

۵.  عمده المقال فی تحقیق احوال الرجال. 

۶ . رساله حجیه الظن. ۷. المصابیح فی شرح المفاتیح للکاشانی. 

۸.  جامع العبائر، در فقه به منزله دایره المعارفی در زمینه فقه شیعه بوده است. 

۹ . کتاب فی الاغلاط المشهوره. 

۱۰ . المصباح الباهر فی رد الیادری و اثبات نبوه نبینا الطاهر. 

۱۱.  رساله فی الاستصحاب. ۱۲. الجهادیه، رساله‌ای در زمینه احکام جهاد و نیز «مشکوه الجهاد فی ترجمه مصابیح الجهاد» در زمینه جهاد و احکام آن.

۱۳ . حاشیه بر معالم. ۱۴. رساله فی حجیه الشهره