حسن بن موسی خشّاب راوی شیعی قرن دوم و سوم است. او با اینکه از اصحاب امام عسکری (علیه السلام) به شمار می‌آید؛ اما مستقیماً از آن حضرت روایت نکرده است. بیشتر روایات او فقهی است و به صورت باواسطه از امام صادق (علیه السلام) نقل شده است.

کنیه او ابومحمد است و در اسناد روایات غالباً با نام حسن بن موسی و در برخی روایات با لقب خشّاب آمده که ظاهراً ناظر به شغل چوب‌فروشی خود یا خاندانش است.

از تاریخ تولد وی اطلاعی در دست نیست؛ اما چنانچه نقل خشّاب از اسحاق بن عَمّار صیرفی، از اصحاب امام کاظم (علیه السلام)، صحیح باشد، زمان ولادت او را باید دست‌کم نیمه دوم قرن دوم در نظر گرفت. به گفته شوشتری در مواردی حسن بن موسی خشّاب با حسن بن موسی حَنّاط، از اصحاب امام صادق (علیه السلام)، خلط شده است.

راویان معتبر و محدّثان سرشناسی از خشّاب روایت کرده‌اند، از جمله محمد بن حسن صفار قمی، علی بن ابراهیم و سعد بن عبدالله اشعری. همچنین حمید بن زیاد روایات زیادی از خشّاب به نقل از حسن بن علی بن یوسف معروف به ابن‌بَقّاح راوی شیعی که از اصحاب امام صادق (علیه السلام) روایت کرده شنیده است.

رجالیان متقدم حسن بن موسی را توثیق کرده و از وجوه اصحاب شمرده و او را به علم و کثرت حدیث ستوده‌اند.

رجالیان متأخر وی را ممدوح دانسته‌اند.

محمدباقر بهبهانی برای وثاقت خشّاب ادله‌ای اقامه کرده است، از جمله: اوصافی که نجاشی برای خشّاب شمرده و به گزارش وی، ابن‌ولید خشّاب را در شمار راویان ضعیفی که محمد بن احمد بن یحیی از آن‌ها روایت می‌کند، قرار نداده است، اعتماد و استناد کشّی و شیخش، حمدویه ‌بن نصیر، به روایات حسن بن موسی از جمله درباره واقفی بودنِ احمد بن حسن بن اسماعیل میثمی و حسن بن سَماعه و روایت مشایخ حدیث قم، نظیر عمران بن موسی و محمد بن حسن صفار، از وی.

موضوع بیشتر روایات خشّاب، فقهی یا اعتقادی با مضامینی چون صفات خدا، شأن و منزل اهل‌بیت (علیهم السلام) و امامان شیعه، علم امام، مسئله غیبت و ردّ غُلات است. وی همچنین روایاتی با مضمون اخلاقی نقل کرده است.

ابن قولویه قمی نیز روایاتی از وی درباره فضل نماز در مسجد سَهله و ثواب ذکر و زیارت امام حسین (علیه السلام) آورده است.

به گفته نجاشی خشّاب دو کتاب به نام‌های کتاب الرد علی الواقفه و کتاب النوادر داشته و کتاب الحج و کتاب الانبیاء نیز به او نسبت داده شده است.