ملا حبیب‌الله در سال ۱۲۶۲ق در کاشان متولد شد. پدرش ملا علی‌مدد ساوجی از علمای ساوه و از شاگردان ملا احمد نراقی و سید ابراهیم قزوینی بود که مدتی در قزوین سُکنی گزید و سپس به کاشان رفت. مادرش نیز دختر آقا سید حسین کاشانی (معروف به میرزا بابای حسینی نطنزی) بود.

شریف کاشانی در ۲۳ جمادی‌الثانی۱۳۴۰ ق برابر با ۲ اسفند ۱۳۰۰ش در کاشان درگذشت و در همان شهر در قبرستان دشت‌افروز دفن شد. برای او مجالس عزا در کاشان و دیگر شهرها برپا شد. در کتاب روزشمار تاریخ معاصر ایران آمده است که پس از فوت ملاحبیب، از طرف دولت، مجلس ترحیمی در مسجد سلطانی در تهران (مسجد امام فعلی) برگزار گردید و بسیاری از رجال و شخصیت‌های قاجار در آن شرکت کردند.

ملا حبیب در آغاز تحت تربیت آقا سید حسین کاشانی (درگذشت:۱۲۹۶ق) قرار گرفت و تا چهارده سالگی، صرف، نحو و مقدمات را فرا گرفت و پس از آن به تحصیل فقه و اصول پرداخت. در شانزده سالگی اجازه روایت گرفت و در حدود نوزده سالگی هم اجازه اجتهاد را از استاد خود سید حسین کاشانی دریافت کرد. وی سپس به تهران رفت و بخشی از فصول را نزد شیخ محمد اصفهانی خواهرزاده صاحب فصول و مقداری هم نزد شیخ محمد اندرمانی درس خواند. رسائل شیخ انصاری نزد میرزا ابوالقاسم کلانتر گذراند و مقداری از حکمت را نزد شیخ هادی مدرس تهرانی از شاگردان ملاهادی سبزواری آموخت. سپس به عراق رفت و در کربلا از محضر فاضل اردکانی بهره برد.

شریف کاشانی را از عالمان و فقیهان پرنویس قرن چهاردهم دانسته‌اند که به گفته پسرش نزدیک به ۲۰۰ اثر نوشتاری در علوم مختلف دارد. کار اصلی او در تألیف، پژوهش در فقه و علوم وابسته به آن بود؛ اما به دلیل علاقه به امام حسین (علیه السلام) تاریخ مفصلی نیز در شرح ‌حال شهیدان عاشورا نگاشت. او همچنین دارای قریحه شاعری بوده و با تخلص «سالک» شعر می‌سروده است.