ارتشبد سابق، حسین فردوست در خاطرات خود، داستان زیر را که سوگ‌نامه محمّدرضا در غصب املاک مردم است، با اینکه دم از اصلاحات ارضی می‌زد، نقل می‌کند که مربوط به حدود پانزده سال قبل از پیروزی انقلاب (یعنی سال‌های ۴۲ به بعد) است:

محمّدرضا فردی به نام ((منصور مزین)) (سرلشکر بازنشسته ارتش) را طبق فرمانی رئیس املاک بنیاد پهلوی در گرگان کرده بود... مزین طبق دستور محمّدرضا، به فروش این املاک و تبدیل آن به پول نقد پرداخت. او در سال، مبلغی به محمّدرضا می‌داد که به معاون مالی دربار پرداخت می‌شد، و او به حساب محمّدرضا می‌ریخت، و مبالغ هنگفتی خودش می‌دزدید، در نتیجه همه مقامات لشکری و کشوری و متنفذین و تجار و کلیه افرادی که پول اضافی داشتند، به گرگان روی آوردند.

مزین به تدریج در گرگان سازمان مفصلی تشکیل داد و هر چه زمین مرغوب دارای مالک و یا بلاصاحب می‌دید، از زمین شهری و زراعی، دره و کوه و تپه و جنگل، همه را تصرف می‌کرد و می‌گفت: متعلق به شاه است و فروخته خواهد شد، و...صدها شکایت به دفتر ویژه اطلاعات و بازرسی به دست من می‌رسید که اهالی گرگان به شدت از مزین شکایت دارند و شاید ده‌ها بار از طرف دفتر، افسرانی به گرگان برای تحقیق فرستادم و گزارش آنها را به محمّدرضا دادم، محمّدرضا هر بار دستور می‌داد ((بدهید به مزین)) (یعنی همان کسی که از وی شکایت شده بود!)... چند سال قبل از انقلاب یک افسر را از دفتر به گرگان فرستادم تا تحقیق محلی کند و با مزین تماس بگیرد که مگر اراضی شاه چقدر بوده که شما ده سال است می‌فروشید و هنوز تمام نشده؟!

مزین پاسخ داده بود: ((اراضی شاه تا مرز شوروی است))... مشتریان مزین اکثرا یا پولدار محلی بودند و یا از تهران می‌رفتند و او به هر یک به دلخواه خود مقداری زمین می‌فروخت، قواره‌ها از ۵۰ هکتار تا صد هکتار بود... خلاصه پس از حدود ده سال فروش زمین‌های گرگان، به همین منوال نوبت به اراضی گنبد و سپس زمین‌های بجنورد رسید، محمّدرضا از مزین رضایت کامل داشت، نیمی از اراضی بجنورد به فروش رفته بود که انقلاب شروع شد...

 

شهری بساز که باقی بماند