آیت الله سید علی قاضی (ره) نماز اول وقت را مربی هر انسانی می‌دانست که می‌شود با مراعات آن به کمال رسید: «اگر کسی نماز واجبش را در اول وقت بخواند و به مقامات عالیه نرسید مرا لعن کند!» 

معتقد بود همین که کسی مقید به خواندن نماز اول وقت حتی بدون حضور قلب باشد، نماز کارش را درست خواهد کرد. 

چندین مرتبه وصیت‌نامه نوشته بود. در آخرین وصیت دوازدهم صفر ۱۳۶۵ قمری یعنی یک سال قبل از رحلت گفته بود:

«اما وصیت‌های دیگر عمده آن‌ها نماز است. نماز را بازاری نکنید. اول وقت به جا بیاورید و با خضوع و خشوع اگر نماز را حفاظت کردید، همه چیزتان محفوظ می‌ماند. تسبیح صدیقه کبری (س) و آیت کرسی در تعقیبات نماز ترک نشود. 

و در مستحبات در زیارت حضرت سیدالشهدا مسامحه نکنید. روضه هفتگی و لو دو سه نفر باشید اسباب گشایش امور است. اگر از اول عمر تا آخرش در خدمت آن بزرگوار از تعزیه و زیارت  و... بجا بیاورید هرگز حق آن بزرگوار ادا نمی‌شود. اگر روضه هفتگی ممکن نشد، دهه اول محرم ترک نشود.

بر بنده لازم است بگویم: اطاعت والدین، حسن خلق، ملازمت صدق، موافقت ظاهر با باطن، ترک خدعه و حیله، تقدم در سلام و نیکویی کردن با هر نیکوکار و فاجر مگر در جایی که خدا نهی کرده اله اله که دل هیج کس را نرنجانید.

تا توانی دلی به دست آور، دل شکستن هنر نمی‌باشد.»