میرزا جواد آقا مَلکی تبریزی فقیه، عارف و استاد اخلاق در حوزه علمیه نجف و قم. وی در حدیث، فقه، اصول و سیر و سلوک، نزد استادانی چون میرزا حسین نوری، آقا رضا همدانی، آخوند خراسانی و ملا حسینقلی همدانی شاگردی نمود. وی برای تحصیل به نجف رفت و در سال ۱۳۲۱ قمری، به تبریز بازگشت و به ترویج دین پرداخت. در سال ۱۳۲۹ق (۱۲۹۰ش) و در ابتدای جریانات مشروطه و درگیری‌های تبریز مجبور به عزیمت به قم شد و تا پایان عمر نیز در همان جا ماند.

شهید محمدمهدی طهرانچی در سال ۱۳۴۴ در تهران متولد شد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در مدارس همین شهر به پایان رساند. او در رشته فیزیک دانشگاه شهید بهشتی پذیرفته شد و در سال ۱۳۶۷ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. سپس در همان دانشگاه و در گرایش فیزیک حالت جامد به تحصیلات تکمیلی پرداخت و در سال ۱۳۷۰ موفق به اخذ مدرک کارشناسی‌ارشد گردید.

محمدجعفر بن سیف‌الدین استرآبادی تهرانی (۱۱۹۵ یا ۱۱۹۸ق ـ ۱۲۶۳ق) معروف به شریعتمدار، عالم شیعی از شاگردان صاحب ریاض، بحرالعلوم و وحید بهبهانی و از پیشگامان مبارزه علیه روس‌هاست. او دارای تألیفات متعدد در موضوعات مختلف بود. مدفن او در نجف است.

محمدجعفر شریعتمدار فرزند سیف‌الدین در ۶ رمضان (بین سال‌های ۱۱۹۵ تا ۱۱۹۸ق) روستای نوکنده از توابع استرآباد، شهری ما بین ساری و گرگان در استان مازندران زاده شد و در شب جمعه ۱۰ صفر سال ۱۲۶۳ق در تهران درگذشت و پیکرش بنا به گفته آقابزرگ تهرانی به نجف منتقل و در مکانی که خود از پیش معین کرده بود، به خاک سپرده شد.

میر محمدباقر خاتون‌آبادی در ۱۰۷۰ق به دنیا آمد. پدرش میرمحمداسماعیل (متوفی ۱۱۱۶ق) از عالمان مشهور اصفهان بود. محمدباقر نزد پدر و آقا حسین خوانساری درس خواند و از پدرش روایت نقل کرد.

میر محمدباقر به لحاظ علمی هم رتبه پدر خود بود؛ اما ویژگی‌هایی چون خوش‌بیانی و مهارت در تدریس و منزلت ویژه او نزد شاه سلطان حسین صفوی (حکومت:۱۱۰۵۱۱۳۵ق) بر شهرت او افزود.

شاه وی را به استادی خود برگزید و بر همه عالمان آن عصر مقدّم داشت و همواره با او مشورت می‌کرد. امرا و دولتمردان نیز به پیروی از شاه در برابر او خاضع بودند.

سید محمد مجاهد با نام کامل سید محمد بن سید علی طباطبایی (۱۱۸۰-۱۲۴۲ق)، معروف به صاحب مناهل، فرزند سید علی )صاحب ریاض)، از فقها و مراجع تقلید شیعیان در قرن دوازده و سیزدهم بود.

ملامحمد سعید بارفروشی معروف به سعید العلما یکی از مشاهیر و دانشمندان قرن سیزدهم هجری قمری است. سعید العلما از اکابر مراجع و افضل مجتهدین روزگارش محسوب می‌شد و در نطق بیان و فصاحت کلام، یگانه عصر خویش به شمار می‌آمد.

حسین بن حکم حِبَری، محدّث و مفسر قرن سوم هجری قمری است. حبری دو کتاب با نام‌های مسند و تفسیر داشته که تفسیر وی برجای مانده است. تفسیر حبری ــ که گاه با نام‌هایی چون مانزل من القرآن فی اهل البیت (علیهم‌السلام) یا مانزل من القرآن فی علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) از آن یاد می‌شود ــ مجموعه‌ای است از روایت‌های پراکنده که در منزلت امیر مؤمنان علی بن ابی‌طالب و اهل البیت (علیه‌السلام) نازل شده است.

سید محمد موسوی حسینی سبزواری، ملقب به مطهر و متخلص به «نقیبی» از عالمان دوران صفویه است. میرلوحی در دهه آخر سده دهم هجری قمری در اصفهان به دنیا آمد. نسب وی به امام کاظم (علیه السلام) می‌رسد و عنوان سبزواری به جهت موطن پدرش است.

نام کوچک او در بسیاری از کتاب‌ها «محمد» ذکر شده است. با این حال مصطفی شریعت موسوی در مقدمه کتاب اربعین میرلوحی، معتقد است که نام او همان «میرلوحی» است، و در بسیاری از اسناد تاریخی از او به عنوان میرلوحی بدون ضمیمه‌کردن هیچ نام دیگری یاد شده است.

ابوالحسین اسحاق بن ابراهیم بن سلیمان (درگذشت اواخر قرن ۴ هجری قمری)، مشهور به اِبن وَهْب، از عالمان شیعی و نویسنده کتاب البرهان فی وجوه البیان در علم معانی و بیان. او به خاندانی معروف تعلق دارد که از زمان یزید بن ابی‌سفیان در شام تا اواخر قرن سوم قمری در بغداد به کار کتابت مشغول بوده‌اند.