ملامحمد سعید بارفروشی معروف به سعید العلما یکی از مشاهیر و دانشمندان قرن سیزدهم هجری قمری است. سعید العلما از اکابر مراجع و افضل مجتهدین روزگارش محسوب می‌شد و در نطق بیان و فصاحت کلام، یگانه عصر خویش به شمار می‌آمد.

این دانشمند والامقام پس از سال‌ها تحصیل در حوزه‌های مختلف ایران، رهسپار عراق گردید و سالیانی دراز در کنار شیخ مرتضی انصاری از کرسی درس مراجع بزرگی چون شریف العلما مازندرانی و شیخ محمدحسن نجفی معروف به صاحب جواهر برخوردار بود و خود در تحقیقات فقهی آن‌قدر کوشش نمود، تا به درجه اجتهاد رسید و همین امر موجب شد که همه روزه، بسیاری از علما و بزرگان حوزه پای درسش حاضر شوند و از محضر او کسب فیض کنند. سعید العلما پس از چندی روانه مازندران شد و ضمن اقامت در شهر بابل به انجام امور شرعی و دینی مردم پرداخت. در کتاب «از کلینی تا خمینی» آمده است: سعید العلما استادی بزرگ بود و غیبت او از عراق او را از زعامت فرود آورد و توانایی علمی و فقهی سعید العلما به حدی بود که با وجود سعید العلما در جهان تشیع، شیخ مرتضی انصاری از دادن فتوا خودداری می‌کرد، تا اینکه کار به صورت مکاتبه کشید و بعد از آن بود که شیخ مرتضی انصاری به دادن فتوی اقدام نمود. صاحب ریحانه الادب می‌نویسد: بعضی از اهل خبره، او را هم‌سنگ شیخ انصاری دانسته‌اند و البته گاهی ترجیحش نیز می‌دهند. مرحوم شیخ آقا بزرگ تهرانی درباره علامه سعید العلما می‌فرماید: او در ردیف شیخ مرتضی انصاری و از اعاظم علما و اکابر فقهای شیعه بود. در کتاب ریحانه الادب هم آمده است که ایشان در قرن ۱۳ از افضل مجتهدان، و در فن بیان و سخنرانی نیز بی‌نظیر و یگانه بود و از شاگردان مرحوم شریف العلمای مازندرانی، و در فقه و اصول به اجتهاد کامل و تام رسیده بود. به هر صورت سعید العلما مازندرانی در هنگام اقامت خویش در مازندران، آنی از تبلیغ و تدریس و رسیدگی به امور مردم غفلت نورزید و جلسات درس و بحث مفید و ارزنده‌اش موجب شده است که از اطراف و اکناف مملکت به‌ویژه از استان مازندران، مشتاقان علم بدان سوی روانه شوند و از خرمن دانش او بهره گیرند. از جمله می‌توان از آیت‌الله‌العظمی شیخ زین‌العابدین مازندرانی و آیت‌الله حاج ملامحمد اشرفی نام برد. وی بسیار متواضع و خوش برخورد بوده، و پیوسته با روی گشاده با مردم برخورد می‌کرد و متانت و وقار، صبر و حوصله و زحمت گوش فرا دادن به سوالات و درخواست‌های مردم موجب می‌شد که از محبوبیت روزافزونی برخوردار شود. سعید العلما پس از عمری خدمت به اسلام در سال ۱۲۷۰ هجری قمری در زادگاهش بابل، دار فانی را وداع گفت و در همان شهر در انتهای بازار مسجد جامع، مدفون شد و اینک مزار او در این شهر، زیارتگاه اهل‌دل است.