نتیجه انتخابات میاندورهای آمریکا را نمیتوان صرفاً یک نوسان معمول سیاسی در چرخه قدرت در واشنگتن دانست. آنچه رخ داد، بیش از هر چیز یک «همهپرسی ملی» درباره هزینههای سیاست خارجی ترامپ، بهویژه همراهی تقریباً بیقید و شرط او با رژیم صهیونیستی در تقابل با ایران بود.
بر اساس گزارشهای منتشرشده در فارین پالیسی، سیانان، المانیتور، سیبیسی، نیویورکتایمز، تایم و الجزیره، دولت ترامپ به متحدان خود اطلاع داده است که ممکن است پس از انتخابات میاندورهای سوم نوامبر، در پایان اکتبر ۲۰۲۶ آمریکا و رژیم صهیونیستی عملیات نظامی تازهای را علیه ایران آغاز کنند.
بر اساس گزارشهای موجود تا ۲ مهر ۱۴۰۵، در ۷۲ ساعت گذشته (تقریباً از ۲۹ تا ۱ مهر) جنگ یمن همچنان شدید است و تمرکز اصلی روی جبهه تعز، محاصره این شهر، درگیریهای ساحل غربی/بابالمندب و حملات متقابل است. روایتهایی که از منابع عربستانی و مزدوران مورد حمایت عربستان در رابطه با صحنه میدانی جنگ منتشر میشود، با وضعیت میدانی کاملاً متناقض است.
محمد الفرح، عضو دفتر سیاسی جنبش انصارالله، اعلام کرد که تقریباً ۴۵ سرباز و افسر از نیروهای زمینی، گارد ملی، مرزبانی و دیگر نظامیان ارتش عربستان سعودی در مناطق عسیر و جیزان کشته شده و بیش از ۱۰۰ نفر دیگر مجروح شدهاند.
بیش از 71 درصد مردم آمریکا ترامپ را بابت آغاز جنگ علیه ایران مسبب گرانی میدانند. مقامات دولت ترامپ از خود وی گرفته تا وزیر جنگ، وزیر خارجه و وزیر خزانهداری هر جا میروند وعده میدهند که به زودی این شرایط تمام خواهد شد؛ اما فشار تورم ناشی از بسته ماندن تنگة هرمز روز به روز بیشتر میشود و دیگر چیزی برای انکار باقی نمانده است.
در منطق استراتژیک، برتری مادی، زمانی به تفوق راهبردی تبدیل میشود که در زمان و فضای مناسب، با حفظ روحیه و آزادی مانور به کار گرفته شود. بنابراین، مسئله بنیادین جنگ؛ ابتکار و آزادی عمل است. هر طرفی که بتواند گزینههای خود را حفظ و گزینههای طرف مقابل را محدود کند، ظرفیت بیشتری برای شکل دادن به مرحله بعدی جنگ خواهد داشت.
آمریکا همزمان با دویستوپنجاهمین سال تأسیس خود، همچنان خود را بزرگترین قدرت نظامی جهان میداند؛ کشوری که بیش از ۸۰۰ پایگاه نظامی در نقاط مختلف جهان در اختیار دارد، بزرگترین بودجه نظامی دنیا را به خود اختصاص داده و حضور نظامی آن از شرق آسیا تا غرب آسیا، اروپا، آفریقا و آمریکای لاتین گسترده است. با این حال، آنچه بیش از هر چیز در بررسی تاریخ آمریکا جلب توجه میکند، نه صرفاً قدرت نظامی، بلکه استمرار استفاده از جنگ به عنوان یکی از مهمترین ابزارهای سیاست خارجی این کشور است.
تحلیلگر برجسته آمریکایی با بیان اینکه «من چندان خوشبین نیستم که آمریکا هرگز توافقی را امضا یا به آن پایبند بماند»، گفت که برای آمریکا «هر چیزی که روی کاغذ نوشته شود و محدودیت قدرت را نشان دهد، غیرقابلقبول خواهد بود.»