محمد بن عمر بن محمد تمیمی (۲۸۴- ۳۵۵ق)، معروف به اِبْن جِعابی، محدث و رجالی امامی بود. وی در کتب رجالی شیعه مورد مدح قرار گرفته است و در بعضی نسخ الفهرست شیخ طوسی توثیق شده است.

ابن‌ندیم نام وی را عمرو بن محمد و شیخ طوسی عمر بن محمد ثبت کرده است. بنابر بعضی نسخ الفهرست طوسی ابن‌عبدون نیز مرتکب همین اشتباه شده است. ابن‌جعابی احتمالاً در بغداد زاده شد و در همین شهر از دنیا رفت.

او در دهه آخر قرن سوم هجری قمری در بغداد مشغول تحصیل بوده و این مطلب از حضور وی نزد مشایخی چون قاضی ابومحمد یوسف بن یعقوب (درگذشت۲۹۷ق) و برخی دیگر روشن می‌شود.

شیخ علی نمازی، در سال ۱۳۳۳ق مصادف با ۱۲۹۴ش در شاهرود زاده شد. پدرش محمد نمازی شاهرودی از علمای آن دیار بود که بیش از ۷۰ سال مبلغ دین بود و از مراجعی چون سید ابوالحسن اصفهانی و سید محمد فیروزآبادی، اجازه اجتهاد داشت. نمازی شاهرودی در ۲ ذی‌الحجه سال ۱۴۰۵ق مصادف با ۲۸ مرداد ۱۳۶۴ش در مشهد درگذشت و در یکی از حجره‌های صحن آزادی (صحن نو) در حرم امام رضا به خاک سپرده شد.

نمازی، مقدمات و سطوح عالی را در همان شهر نزد پدر خود و دیگر عالمان آن دیار فرا گرفت و در اوائل جوانی حافظ کل قرآن شد.

باقرشریف القَرَشی در سال ۱۳۴۴ق در نجف متولد شد. پدرش شیخ شریف از علمای نجف و جدش شیخ مهدی قرشی بود. «قَرْش» یا «قَرَش» از خاندان‌های شناخته ‌شده نجف است. وی اهل منطقه شمس در شهر کوت و منسوب به عشیره‌ای از جَعافَره است و کسی که از این مناطق به نجف بیاید، به او «قَرَشی» می‌گویند.

ابویحیی زکریا بن آدم از خاندان اشعریون است که از کوفه به قم مهاجرت کردند. پدر او آدم بن عبدالله بن سعد اشعری است که شیخ طوسی او را از اصحاب امام صادق (علیه السلام) شمرده است. آدم بن عبدالله حدیثی از امام رضا (علیه السلام) را به روایت پسرش زکریا نقل کرده است. برادر او اسحاق بن آدم از راویان امام رضا (علیه السلام) و پسرعموی او زکریا بن ادریس نیز از راویان امام صادق، امام کاظم و امام رضا (علیهم السلام) بوده‌اند.

ابومحمد قاسم بن ابراهیم بن اسماعیل بن ابراهیم رسّی هاشمی، از نوادگان امام حسن مجتبی (علیه‌السّلام) بود و در سال ۱۶۹ق زاده شد و در منطقه کوهستانی قدس، در اطراف مدینه می‌زیست. از دوران کودکی و بالندگی و نیز تعلیم و تعلم وی اطلاعی در دست نیست. گفته‌اند که وی دانشمند، فقیه و شاعر بود و به رشته‌های گوناگون علمی آشنایی داشت. ابومحمد رسّی از امام کاظم (علیه‌السّلام) روایت کرده است.

اِبْن اَبی طَی، یحیی بن حمید (حُمَیده) بن ظافر طائی حلبی غسّانی در حلب زاده شد. یاقوت حموی او را در ۶۱۹ق /۱۲۲۲م در حلب دیده است. پیشه پدرِ یحیی را برخی نجّاری (النّجاره) نوشته و آورده‌اند که بر همه نجاران حلب مقدّم بود و در نسب وی نیز «ابن نجار» را افزوده‌اند.

یحیی قرائت قرآن را نزد پدر آموخت و فقه امامیه را از ابن شهرآشوب فراگرفت و در اصول، قرائات، لغت و جز آنها دستی یافت، همچنین وی نزد تاج علی اشرف بن اعز [یا اغر] (د ۶۱۰ق /۱۲۱۳م) به تلمذ پرداخت و نهج‌البلاغه و مقداری از اشعار تاج علی را نزد او خواند. ابن ابی طی شعر نیز می‌گفت.

محمد بن سلیمان تُنِکابُنی، از عالمان شیعه قرن سیزدهم و چهاردهم قمری بود و خاندان او از علما بودند و پدرش، سلیمان بن محمد رفیع تنکابنی، و مادرش از سادات امام جمعه اصفهان بود. تنکابنی به گفته پسرش در ۲۸ جمادی‌الثانی ۱۳۰۲ درگذشت و در روستای سلیمان‌آباد تنکابن به خاک سپرده شد. وی کودکی و نوجوانی را در تنکابن گذرانید و ادبیات عربی و منطق را نزد پدر و دو دایی خود فرا گرفت. بعد از فوت پدرش، برای ادامه تحصیل به عراق رفت.

شیخ محمدتقی شوشتری، فرزند شیخ محمدکاظم شوشتری حدود ۱۳۲۰ق در نجف متولد شد. آقا بزرگ تهرانی، در کتاب نقباء البشر، سال تولد شوشتری را ۱۳۲۱ق ذکر می‌کند. او در سال ۱۳۱۴ش، برای مخالفت با کشف حجاب، به عتبات مهاجرت کرد و در حوزه‌های علمیه نجف و کربلا ادامه تحصیل داد.

وی در شرح زندگی خود می‌گوید: