اما حالا دیگر نه احمقی جرئت می‌کند آن ادعا را تکرار ‌کند و نه کسی می‌پذیرد.

ابهت و شتاب موشک‌ها و پهپادهای نقطه زن ایران، موجب شده تا کسانی مانند "یوزی رابین" (مدیر سابق برنامه موشکی اسرائیل) بگویند: به احترام فناوران نابغه ایرانی، کلاه از سر بر می‌دارند.

ایران چندی قبل، از موشک خیبر، و امروز از موشک هایپرسونیک فتّاح (گشاینده/ فتح کننده) رونمایی کرد که ۱۴۰۰ کیلومتر بُرد، و ۱۳ تا ۱۵ ماخ سرعت دارد.

محافلی مانند روزنامه صهیونیستی جروزالم پست، این بار به جای انکار واقعیت، محاسبه کرده و نوشته‌اند که موشک‌های فراصوت ایران، ظرف ۴۰۰ ثانیه به تل‌آویو و حیفا می‌رسند.

البته، محاسبه ناقصی است. موشک‌ها قرار نیست فقط از داخل ایران شلیک شوند و بنابراین، فاصله شلیک و اصابت موشک‌های نقطه زن، چند برابر کمتر از آن ۴۰۰ ثانیه خواهد بود.

اما سرعت موشک فراصوت فتّاح، با همه خیره‌کنندگی‌اش، در برابر رویداد بزرگ‌تر، یعنی "وارونه شدن معادلات"، به مراتب کوچک‌تر به نظر می‌رسد. اتفاق مهم‌تر، روند معجزه‌آسای تولید قدرت در ایران، با پیشران "ایمان و امید" است که تحریم‌ها را به سُخره گرفته است.

کشوری که تحریم تسلیحاتی شد تا نتواند ابتدایی‌ترین نیازهای دفاعی خود را بخرد یا بسازد، حالا رونمایی از گوشه‌ای از توانمندی‌هایش، کابوسی غیرقابل‌انکار برای رژیم صهیونیستی و نیروهای تروریست آمریکایی فراهم ساخته که نمی‌دانند دست ایران چقدر پُر است.

اکنون سطح چالش غرب، دیگر این نیست که چگونه مانع خرید سیم‌خاردار و سلاح‌های ابتدایی از سوی ایران شود؛ بلکه هراسان است که ایران پس از پیروزی در جنگ جهانی سوریه و عراق و لبنان و یمن، سرنوشت جنگ آمریکا و روسیه در مرزهای شرقی اروپا را تعیین کند.

قابل تامل تر این که آمریکا همین حالا، در به در مذاکره است و واسطه می‌فرستد. تا هر چه زودتر، لااقل درباره برنامه هسته‌ای شتابان ایران، توافق کند. آمریکا دیگر - به پشتوانه برخی دولتمردان منفعل ایرانی - واگذاری توانمندی دفاعی و موشکی را، شرط توافق نمی‌داند و نمی‌تواند بر آن مبنا گروکشی بکند.

دیپلمات سابق را که هنوز خواب ترکمانچای می‌بیند و می‌خواهد با امثال ایلچی بیگ، میرزا آغاسی، میرزا آقاخان نوری، ملکم خان و وثوق‌الدوله کورس بگذارد، بیدارش کنید؛ اگر که خود را به خواب نزده باشد!