عدالت و توزیع منابع:

۱ -  بر اساس گزارش‌های بانک جهانی ضریب جینی از حوالی ۰/۵۰ در سال‌های پیش از انقلاب به زیر ۰/۴۰ در سال‌های پایانی دهه چهارم انقلاب کاهش یافته است. اندازه این شاخص ضمن افت و خیز به صورت کلی کاهش چشمگیری داشته است.

۲ -  پیش از انقلاب اسلامی درآمدهای ملّی بین ۳۵ درصد جمعیت تقسیم می‌شد و در جمهوری اسلامی با وجود تورم‌های وارداتی و کاهش ارزش پول ملّی در برابر دلار و سایر اثرات آن، برای ۱۰۰ درصد جمعیت باز توزیع درآمدهای ملی صورت می‌پذیرد.

۳ -  پیش از انقلاب توزیع منابع مالی فقط به ۳۰ درصد جمعیت کشور که به طور عمده بخش برخوردار شهرنشین بودند تعلق می‌گرفت.

۴ -  در رژیم گذشته هیچ‌گونه کالای یارانه‌ای به ۷۰ درصد مردم که روستانشین بوده‌اند، تعلق نمی‌گرفته و امروز این یارانه به صددرصد مردم اعم از روستایی و شهری تعلق می‌گیرد.

۵ -  پیش از انقلاب اسلامی برای هیچ یک از اقلام وارداتی مثل گوشت، مرغ، برنج، روغن، قند، شکر و میوه به جامعه روستایی کشور یارانه تخصیص نمی‌یافت. اما امروز به روستایی و شهری حتی به دهک‌های  - برخوردار نیز یارانه مستقیم و غیر مستقیم تخصیص داده می‌شود.

۶ -  اندازه بازتوزیع و سرانه سلامت در کشور از ۸۰ دلار به ۴۰۰ دلار رسیده و ۵ برابر پیش از انقلاب شده است.

۷ -  اندازه بازتوزیع درآمد در حوزه آموزش عمومی ابتدایی و متوسطه نسبت به پیش از انقلاب ۱۰ برابر شده است که در نتیجه نرخ باسوادی هم تقریباً دو و نیم برابر شده است.

۸ -  قانون کار در ایران از حیث تکریم کارگران و رعایت حقوق آن‌ها، در جهان کم‌نظیر است.

تأمین نیازهای اساسی:

۱ -  پیش از انقلاب اسلامی امنیت غذایی ما ۳۰ روز بوده و در حال حاضر به ۳۳۰ روز رسیده است.

۲ -  پیش از انقلاب اسلامی کل تولیدات کشاورزی ما ۲۵ میلیون تن بوده است و مابقی را وارد می‌کرده‌ایم؛ در حالی که بخشی از زمین‌ها به علت تغییرات آب و هوایی کارپذیری خود را از دست داده‌اند؛ در حال حاضر ۱۲۵ میلیون تن است. یعنی بهره‌برداری از سطح نسبت به قبل از انقلاب پنج برابر شده است.