حفظ مصالح کشور، حفظ استقلال کشور و بلکه ارتقای جایگاه ایران اسلامی از مهمترین وظایف و شئون ولی فقیه است. تاریخ انقلاب نشان داده است که علیرغم وجود دولتهای واداده و غربگرا، تنها عامل و حافظ شرافت و عزت ملت، ولی فقیه بوده است. علیرغم وجود دولتهای بیاعتقاد به تواناییهای داخلی و وجود مدیرانی که به بهانه تأمین امنیت کشور حتی تهیة غذا قطارها را هم به شرکتهای خارجی واگذار میکردند، تنها کسی که از صمیم قلب به «ما میتوانیم» باور داشت و همین روحیه را به ملت القاء کرد و در جان آنان نهادینه کرد، ولی فقیه بود. تنها کسی که دغدغه «ملتسازی» و «امتسازی» و «ایران قوی» را داشت، امام شهیدمان بود.
کسی، نامهای به امام حسین (علیهالسلام) نوشت. درخواست موعظهای کوتاه داشت؛ موعظهای که مسیر سعادت دنیا و آخرت را برای او ترسیم کند.
امام (علیهالسلام) هم اجابت کردند. در پاسخ، یک قاعده کلی را بیان کردند:
«مَنْ حَاوَلَ أَمْراً بِمَعْصِيَةِ اللَّهِ كَانَ أَفْوَتَ لِمَا يَرْجُو وَ أَسْرَعَ لِمَجِيءِ مَا يَحْذَرُ؛ هر کس چیزی را با نافرمانیِ خدا طلب کند، هم از امیدش دورتر میشود و هم به آنچه میترسد، سریعتر میرسد».
«هیچگونه عوارضی در تنگه هرمز در طول دوره ۶۰ روزه آتشبس وجود نخواهد داشت و پس از پایان این دوره ۶۰ روزه نیز هیچ عوارضی دریافت نخواهد شد، مگر اینکه توسط و برای ایالات متحده آمریکا وضع شود؛ این امر در صورتی خواهد بود که توافق نهایی حاصل نگردد و این عوارض به عنوان حقالزحمه خدمات ارائهشده توسط ایالات متحده در نقش فرشته نگهبان برای کشورهای خاورمیانه، جهت بازپرداخت هزینههای گذشته، حال و آینده دریافت خواهد شد.»
در روزهای اخیر فرصتی دست داد تا نوشتههای دو ماه گذشته پارهای از مدعیان بزرگ روشنفکری در کشور را مرور کنم. خلاصه مهمترین مسائل و ایدههای مورد بحث آنها عبارت است از:
رشد و پیشرفت، امری همهجانبه است. پیشرفتِ تکساحتی یا توسعهی تکبعدی، تصویری کاریکاتوری از پیشرفت است که نه تنها هیچ انسجام و توازنی در اعضا و اجزای آن وجود ندارد؛ بلکه نشانهای از به هم ریختگی سیستمی و عدم توازن اجتماعی است. پیشرفتِ مفید، پیشرفتی متوازن، متعادل و عادلانه است؛ یعنی به صورت همزمان و هماهنگ در همه ابعاد زیست انسانی و اجتماعی صورت میگیرد.
«انتشار» علم و «نمایهزنی» و «نمایانسازی» آن و تسهیل دسترسی جستجوگران دانش به آن، در نظام ارزشی اسلام و در روایات معصومان علیهم السلام نه تنها به عنوان کاری واجب و ضروری؛ بلکه به مثابهی ابزار و معیاری برای سنجش درستی و علمیت علم معرفی شده است.