سیره پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآله) اینگونه بود که با اهانتها و بیاخلاقیهایی که نسبت به شخص خودشان میشد، کریمانه برخورد میکردند. این برخورد کریمانه و نرم و منعطف، تا جایی است که تمجید و تحسین بینظیر الهی را در پی داشته است: «وَ إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظیم (قلم، آیه 4)» در توصیفی که هند بن ابی هاله، از اخلاقیات پیامبراکرم (صلیاللهعلیهوآله) دارد، میگوید: کَانَ دَائِمَ الْبِشْرِ سَهْلَ الْخُلُقِ لَيِّنَ الْجَانِبِ لَیْسَ بِفَظٍّ وَ لَا غَلِيظٍ
مدتی است که برخی از نویسندگان سکولار و لائیک، دائماً از گسترش بیدینی و خداناباوری و شکاکیت دینی در کشورهای مسلماننشین، از جمله ایران، میگویند و مینویسند! و معالاسف این القائات غیر واقعی در ذهن و ضمیر عدهای از مدیران و مسئولان کشور و برخی از گروههای سیاسی فعال در کشور هم کارگر افتاده است و آنان در رفتار و گفتار و گاهی در سیاستورزی خود بهگونهای عمل میکنند که فضا و فرصت بیشتری به رفتارهای دینستیزانه و هنجارشکنانه میدهند!
1) امیرمؤمنان (علیه السلام) در ضمن سخنانی (که در حکمت ۳۱ در نهج البلاغه آمده است) «صبر» و «یقین» و «عدل» و «جهاد» را به عنوان ارکان و پایههای چهارگانه «ایمان» ذکر میکنند و سپس هر کدام از این چهار پایه را به چهار شاخه تقسیم میکنند. «مرزبندی با فاسقان» و نفرت درونی از آنان و دوری گزیدن عملی از اهل فسق و فجور (شَنَآنِ الْفَاسِقِين) را در کنار «امر به معروف» و «نهی از منکر» و «موضعگیری صادقانه» به عنوان یکی از شاخههای چهارگانه جهاد ذکر میکنند.
یکی از مهمترین و بیسابقهترین خدمات امام باقر (علیه السلام) به جامعه اهل ولایت، این بود که آنان را از «اقلیتی پیرو» به «فرهیختگانی پیشرو» تبدیل کردند.
بهائیت و چگونگی پیدایش و اهداف پلیدی که از شکلگیری و ترویج آن دنبال میشود را میشناسیم و میدانیم. همچنین مواجهه جدی عالمان بصیر شیعی و اسلامی با این فرقه استعماری و صهیونیستی را میدانیم و میتوانیم در آثاری که در این زمینه منتشر شده است دنبال کنیم.
چندی قبل (۶ و ۷ خرداد) در اقدامی بسیار ارزشمند، «پژوهشگاه علومانسانی و مطالعات فرهنگی»، به ابتکار رئیس فرهیخته این پژوهشگاه، جناب دکتر موسی نجفی و با مشارکت «فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی» همایش بزرگداشتی برای جناب دکتر رضا داوری با عنوان «داوری در ترازوی داوری» برپا شد.