یکی از بزرگترین دردها این است که در سالهای اخیر، هر زمان که از ضرورت توجه به ارزشهای اجتماعی اسلام (مثل حجاب و امر به معروف و نهی از منکر و اجرای حدود اسلامی علیه مجرمان و...) سخنی به میان آمده است، عدهای از متلبسان به لباس روحانیت، بلافاصله به میدان آمده و در لباس دین و با زبان دین، علیه هر گونه اقدامی در جهت تحقق ارزشهای اجتماعی دین، موضعگیری کرده و میکنند!
یک. بر اساس ماده ۹۳ فصل ۲۰ برنامه هفتم پیشرفت، نهاد علم در ایران باید به گونهای برنامهریزی کند که در پایان برنامه (سال ۱۴۰۸) باید ۲۰ دانشگاه ایران، در یکی از نظامهای رتبهبندی معتبر بینالمللی با رتبه زیر ۵۰۰ قرار گیرند.
دو. یکی از معتبرترین نظامهای رتبهبندی دانشگاهها در جهان، نظام رتبهبندی شانگهای است که با توجه به دادههای موجود در پایگاههای علمی جهان، هر ساله بر اساس پنج مؤلفه، دانشگاههای جهان را بررسی و رتبهبندی میکند:
مدتی است افراد و جریانهای غربگرا و لیبرالهای لانهکرده در بدنه نظام به اَشکال مختلف دنبال محدود کردن اختیارات ولی فقیه در مسائل کلان کشوری هستند! مشخصاً درباره واگذاری مسئولیتهای رهبری در مسائلی مثل جنگ و صلح، مذاکره و سیاست خارجی به بخشهای دیگری مثل شعام و امثال آن هستند!
این اقدامات قطعاً ادامه همان خط سیری است که رهبر لیبرالهای ایرانی؛ یعنی مهندس بازرگان، و شاگردان و دلدادگان لیبرال او، از ابتدای انقلاب تاکنون دنبال کردهاند.
حوادث تلخ و غمبار دیماه ۱۴۰۴ و سکوت ننگین و خفتبار برخی افراد و جریانهای فکری و سیاسی در قبال این رخدادهای بیسابقه و نیز تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی در «جنگ تحمیلی سوم»، لکههای سیاه و ننگینی است که هیچگاه از خاطره ملت ایران محو نخواهد شد.
اقداماتی که با هدف براندازی و ضربه به کیان کشور صورت گرفت؛ اما خوشبختانه با واکنش قاطع دستگاه قضا و اجرای احکام قانونی همراه شد. اما آنچه در این میان تعجبآور است، نه اصل تقابل با دشمن، که «واکنش غیرمنتظره» برخی چهرههای معمم است که با نادیده گرفتن ماهیت بیرحمانه اقدامات کودتاگران، در مقامِ مدافع آنان برآمدهاند!
در دوران اخیر برخی از روشنفکرنمایان، علیه شعائر و مناسک دینی به شدت موضعگیری کردهاند. آنان همه تلاش خود را در جهت «تبلیغ دیانت بدون مناسک»، از یک طرف، و «تخریب وجهه شعائری دین»، از طرف دیگر، به کار گرفتهاند؛ اما موفقیت چندانی نداشتهاند. علیرغم هجمههای بیسابقه، دین و دینداری با قوت در همه لایههای معرفتی و شعائری خود در حال پیشرفت است.
حقیقت آن است که دین منهای شعائر و مناسک نمیتواند ماندگار شود. به همین دلیل، «مناسکستیزی»، چهره دیگری از «دینستیزی» است.
در تاریخ تمدنها، شکوهِ یک ملت معمولاً با فتح سرزمینها یا انباشتن ثروتها سنجیده میشود؛ اما در تمدن حق، شکوه یک ملت با میزان «خوندلی»هایی سنجیده میشود که در راه حفظ هویت و استقلال، صرف شده است. امروز که به تماشای شکوه ملی ایران، ایستادگی بیباکانه در برابر قدرتهای اتمی و اقتدار علمی این سرزمین مینشینیم، تنها یک حقیقت در ذهن متبادر میشود و آن این است که این شکوه، تصادفی نیست؛ این شکوه، «میراث» امامت یک امام است. میراثِ ۳۷ سال خوندلی که در راه صیقل دادن روح مردم این خاک، صرف شد و تلخیها و سختیهای این مسیر با جان و دل، طی شد.
حفظ مصالح کشور، حفظ استقلال کشور و بلکه ارتقای جایگاه ایران اسلامی از مهمترین وظایف و شئون ولی فقیه است. تاریخ انقلاب نشان داده است که علیرغم وجود دولتهای واداده و غربگرا، تنها عامل و حافظ شرافت و عزت ملت، ولی فقیه بوده است. علیرغم وجود دولتهای بیاعتقاد به تواناییهای داخلی و وجود مدیرانی که به بهانه تأمین امنیت کشور حتی تهیة غذا قطارها را هم به شرکتهای خارجی واگذار میکردند، تنها کسی که از صمیم قلب به «ما میتوانیم» باور داشت و همین روحیه را به ملت القاء کرد و در جان آنان نهادینه کرد، ولی فقیه بود. تنها کسی که دغدغه «ملتسازی» و «امتسازی» و «ایران قوی» را داشت، امام شهیدمان بود.