ادیبانه | هفته نامه پرتو سخن

ادیبانه 1137

عبّاس من!

دیدی، امّا مانند خواهر ندیدی

رفتی و این ماجرا را تا فصل آخر ندیدی

عبّاس من! دیدی امّا مانند خواهر ندیدی

آن صورت مهربان را، محبوب هر دو جهان را

وقتی غریبانه می‌رفت، بی‌یار و یاور ندیدی

آری در آوردن تیر، بی‌دست از دیده سخت است

امّا در آوردن تیر از نای اصغر ندیدی

حیرانی یک پدر را با نعش نوزاد بر دست

آن بُهت و ناباوری را در چشم مادر ندیدی

شد پیش تو ناامیدی تیر نشسته به مشکت

ادامه مطلب

دوبیتی‌های انقلاب

برخیز که فجر انقلاب است امروز

بیگانه صفت خانه خراب است امروز

هر توطئه و نقشه که دشمن بکشد

از لطف خدا نقش بر آب است امروز

*

برخیز که نور ناب را بنویسیم

آیینه‌ترین کتاب را بنویسیم

برخیز به خط روشن آزادی

منظومه انقلاب را بنویسیم

*

بهمن آمد فجر پیروزی رسید

گاه شادی و ستم سوزی رسید

بهمن و روئیدن گل در کنار

پس زدن از روی کشور هر غبار

*

بر روی لبش، سلام آزادی بود

ادامه مطلب

تو را هم کربلایی هست

محمد رسولی

ادامه مطلب

آقازاده

سعید سلیمان پور

ای نوزده ساله قره العین

ای گنده شده به طرفه العین

آن روز که هفت ساله بودی

فارغ ز چک و حواله بودی

وکنون که به نوزده رسیدی

در وجه زمانه چک کشیدی

پس گوش به پندهای من کن

آویزه گوش‌های خویشتن کن:

ای صورت و سیرت تو مطلوب

به به، به به، به این ژن خوب

من مانده‌ام از تو در تحیر

میهن ز تو هم تهی و هم پر

از عشق وطن شدی چو مجنون

سر بنهادی به دشت هامون

ادامه مطلب

ادیبانه 1135

ای کاش تو را به قصد قربت نکُشند...

ای کاش تو را به دشت غربت نکُشند

لب تشنه پس از بیعت و دعوت نکُشند

لب تشنه اگر کُشند و تنها و غریب

ای کاش تو را به قصد قربت نکُشند...

(محمد مهدی سیار)

روضه خوان‌ها غالباً وقتی به منبر می‌رسند

با همان یک یا حسین از سر به آخر می‌رسند

روضه‌ها را از پسر تحویل بابا داده و

از سر بر نیزه‌ی بابا به دختر می‌رسند

گاه مابین مقاتل پا به پای بیت‌ها

سمت سقا می‌روند؛ اما به اکبر می‌رسند

ادامه مطلب

ادیبانه 1259

دیوانه

من خنده زنم بر دل، دل خنده زند بر من

اینجاست که می‌خندد دیوانه به دیوانه

من خنده زنم بر غم، غم خنده کند بر من

اینجاست که می‌خندد بیگانه به دیوانه

من خنده کنم بر عقل او خنده کند بر من

اینجاست که می‌خندد ویرانه به دیوانه

من خنده کنم بر تو، تو خنده کنی بر من

اینجاست که می‌خندیم هر دو چو دو دیوانه

من خنده کنم بر او، او خنده کند بر من

دیگر به چه می‌خندم دل رفت از این خانه...!

(وحشی بافقی)

ادامه مطلب

اعتکاف یعنی

سید علی شاهرخی

اعتکاف یعنی روبه‌روی آینه فطرت ایستادن و غبار از دل گرفتن، دوباره سراغی از خود گرفتن.

اعتکاف یعنی از خود بریدن و به خدا پیوستن، پرواز از خاک تا افلاک.

اعتکاف یعنی خود را دوباره شناختن، از نو خود را تعریف کردن، دنیای نوآفریدن.

اعتکاف یعنی دل سپردن به نسیم خوش بندگی، یعنی گوش جان سپردن به آهنگ روح فزای توحید، و به سروش الهی.

اعتکاف یعنی بشارت باری به مشتاقان جنت و رضوان.

ادامه مطلب

به عشقِ شجاعتِ شهدای دفاع مقدس

مرضیه عاطفی

به نام خداوند مرد آفرین

خدایِ غیورِ نبَرد آفرین

به یادِ ابَرمردهایِ متین

به نام شهیدانِ ایران زمین

همان‌ها که دل بر خدا باختند

صمیمانه از جان؛ سپر ساختند

نبودند بی‌غیرت و بی‌خیال

تپیدند در خاک و خون؛ هشت سال

دچارِ تحیّر دلِ شاعر است

زبانِ همه-واژه‌ها قاصر است

بگو "باکری" با صدایی رسا

بیاید روایت کند فتح را

از آن رزم ِ با جرأتِ بی هراس

ادامه مطلب

ادیبانه 1131

به دریای تو پیوستن چه زیباست

شناساندی به من یکتایی‌ات را

نمایاندی به من زیبایی‌ات را

مرا خواندی به رستاخیز نورت

مرا سرشار کردی از حضورت

اسیرم کن که آزاد تو باشم

خرابم کن که آباد تو باشم

دچار راه و رسمی باطلم من

کویری تشنه و بی‌حاصلم من

همه از من گناه و شرمساری

همه از تو صبوری، بردباری

نشد روزی که خوارم کرده باشی

به مردم واگذارم کرده باشی

شنیدم عاشقان را دوست داری

ادامه مطلب

ادیبانه 1129

دوباره آمده ام، گرچه دیر برگشتم

دوباره آمده‌ام، گرچه دیر برگشتم

ولی شبیه گدا سر به زیر برگشتم

به صد امید به سوی تو روی آوردم

به سوی خانه‌ی نعم الامیر برگشتم

شدم ذلیل گناهم، خودم پشیمانم

ببین شکسته و زار و حقیر برگشتم

گرفت دست مرا دست مهربانی تو

به دستگیری تو یا مجیر برگشتم

ز باب لطف تو رفتم ولی غلط کردم

پر از گناه صغیر و کبیر برگشتم

گناه بال‌وپرم را شکسته مولا جان

شدم دوباره زمین‌گیر، گیر برگشتم

ادامه مطلب

صفحه‌ها

فرم جستجو