فواد ایزدی

 

نیمه نخست قرن بیستم را باید خشن‌ترین دوره در تاریخ مدرن اروپا دانست؛ چراکه این دوره از تاریخ اروپا مملو از جنگ، جنگ داخلی، جابجایی و تخریب عمدی جوامع قومی و فرهنگی بود. اگرچه جنگ‌های مرگبار در اروپا از اواخر دهه ۱۹۵۰ فروکش کردند؛ اما انفجارهای خشونت‌بار در کنار درگیری‌های کمتر کُشنده به وقوع پیوستند.

درگیری‌های مسلحانه متعدد از جمله دو جنگ جهانی و همچنین تجاوز مکرر دولت‌های اروپایی به شهروندانشان، مهم‌ترین دلیلی است که می‌توان برای نامگذاری قرن بیستم به عنوان «قرن خشونت در اروپا» یاد کرد.

رابطه‌ی آرژانتین و رژیم صهیونیستی در دوران ریاست‌جمهوری خاویر میلی، به سطح بی‌سابقه‌ای از هم‌سو شدن سیاسی و نمادین رسیده است. این موضوع در جریان جام جهانی ۲۰۲۶ به وضوح نمایان شد؛ جایی که نتانیاهو حمایت خود از تیم آرژانتین را نه به خاطر مسی؛ بلکه به دلیل دوستی با میلی اعلام کرد. هم‌زمان، هواداران آرژانتینی با برافراشتن پرچم اسرائیل، واکنشی تحریک‌آمیز به اظهارات سرمربی مصر نشان دادند.

همزمان با اعلام رسمی آمریکا مبنی بر بازگشت محاصره دریایی بنادر ایران، تمامی بندهای کلیدی تفاهم‌نامه اخیر، عملاً نقض شده و بار دیگر ثابت شد که چرا اتکا به وعده‌های آمریکایی علی‌الاصول خطایی راهبردی است. 

ترامپ روز دوشنبه با انتشار پیامی در شبکه اجتماعی خود اعلام کرد که محاصره دریایی ایران بازگردانده شده و از این پس هیچ کشتی‌ای اجازه ورود یا خروج از بنادر ایران را نخواهد داشت. بر اساس اعلام مرکز اطلاعات دریایی مشترک تحت هدایت نیروی دریایی آمریکا، این محاصره تمامی خطوط ساحلی ایران از جمله پایانه‌های نفتی را در بر می‌گیرد.

غلامعباس شیرانی 

 

اظهارات اخیر ترامپ مبنی بر «عجله نداشتن» در قبال ایران، یک تغییر محاسباتی مهم در واشنگتن را نشان می‌دهد. این عقب‌نشینی لفظی، نه به دلیل تمایل به صلح؛ بلکه ناشی از اذعان به واقعیت‌های هزینه‌سازی است که آمریکا دیگر نمی‌تواند آن‌ها را نادیده بگیرد. عوامل اصلی این تغییر موضع عبارتند از:

1.  افزایش تصاعدی هزینه‌های جنگ: برخلاف عراق و افغانستان، درگیری با ایران به دلیل وسعت جغرافیایی، توان نظامی بومی و عمق راهبردی آن، به یک بحران غیرقابل کنترل منطقه‌ای تبدیل می‌شود که منافع و متحدان آمریکا را مستقیماً تهدید می‌کند.