حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) هم در حادثه‌ی عاشورا و آن‌همه سختی و محن و هم در هدایت مجموعه‌ی به جا مانده از مخدرات اسیر، به‌عنوان یک ولی الهی آن‌چنان درخشیدند که نظیری در طول تاریخ برایشان متصور نیست، چنان‌که بعد از وقایع عاشورا و در حوادث پی‌درپی دوران اسارت زینب، در کوفه و شام تا اربعین اباعبدالله (علیه‌السلام) سرآغاز دیگری برای حرکت اسلامی و پیشرفت تفکر اسلامی و همچنین پیش بردن جامعه‌ی اسلامی را به عهده داشت. «جوهر زنانه‌ی مؤمن» در وجود مبارک ایشان در شرایط دشوار و سرشار از سختی بعد از عاشورا، در کنار «شور عاطفه‌ی زنانه‌ی زینب» این‌چنین رخ می‌نماید که عظمت و متانت قلب حضرت زینب (سلام‌الله‌علیها) هم در حادثه‌ی عاشورا و آن‌همه سختی و محن، و هم در هدایت مجموعه‌ی به جا مانده از مخدرات اسیر، به‌عنوان یک ولی الهی آن‌چنان درخشیدند که نظیری در طول تاریخ برایش متصور نیست، چنان‌که بعد از وقایع عاشورا و در حوادث پی‌درپی دوران اسارت زینب، در کوفه و شام تا اربعین اباعبدالله (علیه‌السلام) سرآغاز دیگری برای حرکت اسلامی و پیشرفت تفکر اسلامی و همچنین پیش بردن جامعه‌ی اسلامی را به عهده داشت. «جوهر زنانه‌ی مؤمن» در وجود مبارک ایشان، در کنار «شور عاطفه‌ی زنانه‌ی زینب» این‌چنین رخ می‌نماید که عظمت و متانت قلب یک انسان مؤمن را در زبان صریح و روشن یک مجاهد فی‌سبیل‌الله نشان می‌دهد. زلال معرفتی که از زبان و دل ایشان بیرون می‌تراود و شنوندگان و حاضران را مبهوت می‌کند و عظمت زنانه‌شان، بزرگان دروغین ظاهری را در مقابل ایشان، حقیر و کوچک می‌کند. «عظمت زنانه» یعنی مخلوطی از شور و عاطفه انسانی که در هیچ مردی نمی‌توان این عاطفه‌ی شورانگیز را پیدا کرد. «متانت در شخصیت و استواری روح در زینب کبری» حوادث خطیر و بزرگ را آن‌چنان در او هضم می‌کند که بر روی آتش‌های گداخته‌ی حوادث شجاعانه قدم می‌گذارد، عبور می‌کند، آگاهی می‌بخشد و درس می‌دهد. امام زمان مظلومشان، امام سجاد (علیه‌السلام) را همانند مادری مهربان، آرام‌بخش و تسلای دل است و هم‌زمان برای کودکان برادر و پدر ازدست‌داده‌ی آن حادثه‌ی عظیم، همچون سدی مستحکم، امنیت و آرامش و تسلابخش است. ایشان «شخصیتی همه‌جانبه از یک زن» را به تصویر می‌کشند، یعنی همین بانوی خبیر و بامعرفت و برجسته، هفت شبانه‌روز است که در داغ حسینشان می‌سوزند. هفت شبانه‌روز است در فراق امامشان، لحظات بحرانی و موقعیت‌های حساس را مدیریت می‌کنند؛ پس گاه، درمان جگر سوخته رباب می‌شوند تا کمتر برای گهواره‌ی خالی، روضه اصغر بخواند، گاه آرام قلب رقیه سه‌ساله می‌شوند تا شب‌ها برای چند دقیقه هم که شده به خواب رود، شاید آغوش گرم پدر در عالم خواب، پای پر آبله و گوش بدون گوشواره و خونینش را التیام باشد. گاه آرام جان سکینه هستند تا یادآوری سخنان حکمت‌آمیز پدر، جانش را مرهم شود و گاه در کنار بستر امام تب‌دار و بیمار که بار رسالت امامت بر دوش دارند، چون مادری مهربان، پرستار زخم‌های غل‌وزنجیر هستند و با کلام دل‌نشین، امامشان را آرام جان و روح می‌شوند تا روح کلی اسلام و جامعه‌ی آن روز مسلمین را پرستاری کنند.

آری! عزت ایشان از عزت اسلام است، عزت مجاهدان که به یک جهاد بزرگ تبدیل گشت و دشمن را که به‌ظاهر در کارزار نظامی پیروز شده بود، جلوی چشمان همه در مقر خود، با خطبه‌ای غراء، تحقیر و ذلیل کردند و داغ ننگ ابدی بر پیشانی‌اش نشاندند و پیروزی ظاهری او را به یک شکست تبدیل کردند، تا جایی‌که مغروران و ستمگران زمان –یزید و عبیدالله بن زیاد– در مقابل این زن اسیر و دست بسته، تحقیر و خوار شدند. حضرت زینب سلام الله علیها احیاگر دین اسلام شدند و با  تحلیل عظیم وضع جامعه‌ی اسلامی آن دوره با بیان محکم و الفاظ فولاد گونه، دل‌ها را تکان دادند و دشمن را تحقیر کردند، روی سیاه فتنه‌گران را سیاه‌تر کردند تا دیگر نتوانند با «ظاهر ایمان و دهان پر از ادعای انقلابی‌گری» اما «باطن پوک و بی‌مقدار»، در مقابل بادهای مخالف به خدعه و فریب مردم بی‌بصیرت ادامه دهند.

این است مقام زینب کبری و این چنین است قدر عظمت رسالت زینبی که در طول زمان جاودانه گشته که امروز نیز  بعد از گذشت ۱۴ قرن از آن حادثه‌ی عظیم، همچنان ندای «هل من ناصر ینصرنی» حسین، در گوش تاریخ شنیده می‌شود و سربازان مدافع حرم، از گوشه‌گوشه‌ی دنیا برای دفاع از حریم حرم تا پای جان ایستاده‌اند و فریاد می‌زنند که «ان الحسین مصباح الهدی و سفینه النجاه»