سوره نور آیه 19: «إِنَّ الَّذِينَ یُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِی الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِی الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَاللَّهُ یَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ»

ترجمه: کسانی که دوست دارند کارهای بسیار زشت [مانند آن تهمت بزرگ] در میان اهل ایمان شایع شود، در دنیا و آخرت عذابی دردناک خواهند داشت، و خدا [آنان را] می‌شناسد و شما نمی‌شناسید.

نکته‌ها و پیام‌ها:

- اشاعه‌ی فحشا، گاهی با زبان و قلم است که عمل زشت مردم را افشا کند و گاهی با تشویق دیگران به گناه و قرار دادن امکانات گناه در اختیار آنان.

- امام صادق (علیه‌السلام) فرمودند: کسی که آنچه را درباره‌ی مؤمنی بشنود، برای دیگران بازگو کند، جزء مصادیق این آیه است. در حدیث می‌خوانیم: کسی که کار زشتی را شایع کند، مانند کسی است که آن را مرتکب شده است.

- ما در برابر خواسته‌های خود مسئولیم. «یُحِبُّونَ ... لَهُمْ عَذابٌ»

- علاقه به گناه، مقدّمه‌ی گناه است. در راه نهی از منکر، علاقه به منکر را محو کنیم. «یُحِبُّونَ ...»

- حتّی دوست داشتن بعضی گناهان، گناه کبیره است، مانند ریختن آبروی مؤمن. «یُحِبُّونَ ... عَذابٌ أَلِيمٌ»

- کسانی که به دنبال اشاعه فحشا هستند، نظام اسلامی باید آن‌ها را تنبیه کند: «عَذابٌ أَلِيمٌ فِی الدُّنْيا»

- چه بسا سرچشمه‌ی برخی از عذاب‌های دنیوی که نصیب ما می‌شود، ریختن آبروی دیگران باشد. «وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ»