روزنامه اعتماد در یادداشتی از علی ربیعی، وزیر کار دولت حسن روحانی با عنوان زیست در دو جهان متفاوت عنوان داشت: «هیچ برنامه و سیاستی برای پاسخ دادن به فقر گسترده، به چشم نمی‌خورد. مدیریت‌هایی که تاکنون تحریم را نفی می‌کردند، با برداشت نادرست از شرایط و اعمال تصمیمات نادرست، وضع زندگی مردم را بسیار دشوارتر کرده‌اند. پس از ناآرامی‌های ۱۴۰۱، انتظار می‌رفت که سیاست‌هایی کاملاً متکی بر آرامش اقتصادی و کاستن از رنج و درد مردم در پیش گرفته شود.»

گفتنی است، دولت یازدهم با شعار شکوفایی اقتصادی و از بین بردن تحریم‌ها شروع به کار کرد؛ اما سؤال اینجاست که کدام دولت بود که علاوه بر نابودی قسمت اعظم توان هسته‌ای کشور در ازای وعده پوچ برداشته شدن تحریم‌ها، کشور را به ورطه تورم بالای ۵۰ درصد، نقدینگی چند برابری، نارضایتی‌های معیشتی شدید، بیکاری و رکود اقتصادی کشاند و دولت را با تحریم دوبرابری و بدهی‌های فراوان به رئیسی تحویل داد. چرا دولت روحانی آبان ۹۸ برخلاف «آرامش اقتصادی و کاستن از رنج و درد مردم» گام برداشت و شوک بنزینی به مردم داد؟ چرا ژنرال‌های بنفش، طی سال‌های آخر دولت دوازدهم، فروش و صادرات نفت کشور را به پایین‌ترین میزان در دوران پس از انقلاب اسلامی رساندند؟ اگر مدعیان اصلاحات، فجایع هشت سال مدیریت دولت خود را فراموش کرده‌اند، مردم آن را از یاد نخواهند برد.