پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) سررشته امور را در میان امّت به دست دارند. دامنه جامعه اسلامی، هنوز چندان گسترده نیست. با این حال، این جامعه نوپای کوچک، با مسائل بسیاری از درون و بیرون مواجه است: مسائلی انحراف آفرین و دگرگونگر، جریان نفاق در درون جامعه، شکل گرفته و ارتداد برخی، در همان جامعه، صورت گرفته است و...

پیامبر خدا به روزها و روزگاری می‌اندیشیدند که مشعل فروزان حیاتش خاموش می‌شود؛ امّا امّت، باید راه را ادامه دهند.

آنچه آوردیم، چاره‌اندیشی برای فردا و فرداهاست، در هنگامه شعله‌ور گشتن آتش فتنه و به خروش آمدن امواج گمراهی‌ها و... و در همین سمت و سوست کلام بلند و والا و روشنگر دیگرِ پیامبر خدا؛ آنکه به «حدیث سفینه» شهره است و یکی از نقل‌های آن، چنین است:

«الا انّ مثل اهل‌بیتی فیکم مثل سفینة نوح؛ من رکبها نجا، و من تخلّف عنها هلک؛ هان! مَثَل اهل بیتم در میان شما، همچون کشتی نوح است. هر کس به آن در آید، نجات یابد و هر کس از آن بازماند، هلاک گردد».

تشبیه در حدیث سفینه

پیامبر خدا به فتنه‌گری‌ها، آتش‌افروزی‌ها و جریان‌سازی‌ها در آینه زمان می‌نگرند و این همه را به امواج خروشان و غول‌پیکر دریا، همانند می‌سازند؛ امواجی که هر کس در کام آن‌ها قرار گیرد، غرق شود و هر آن که در معرضش باشد، تباه گردد. چه‌بسا کسانی به پندارِ رهایی از این امواج بلند، پناهگاهی پنداری جویند و بدان‌جا در آیند؛ امّا امواج فراز آیند و آنان را در کام خود، فرو برند.

پس امّت، باید هشیار و بیدار باشد که تنها راه نجات، در آمدن به «سفینه» اهل‌بیت (علیه‌السّلام) است و چنگ زدن به آموزه‌های آنان.

و شگفتا از تحقّق آن امواج و به وجود آمدن پناهگاه‌های پنداری برای مردمان، پناهگاه‌هایی چون: عالم نماها، فرقه‌ها، جریان‌ها و... تا مگر مردمان، بدان سوی‌ها روانه شوند و از در آمدن به کشتی نجات حقیقی، بازمانند.

دلالت حدیث

در دلالت این حدیث بر وجوب اطاعت از اهل‌بیت (علیه‌السّلام) تردیدی نیست. مگر می‌شود خردمندی، امواج خروشان را بنگرد و در رهایی‌جویی از آن‌ها تردید کند؛ امواجی که در کام آن‌ها افتادن، همان است و غرق شدن، همان!

دیگر آنکه پیامد قطعی این روی آوردن به سفینه، هدایت‌یافتگی و رهایی از امواج تباهی‌آفرین است. دیگر آنکه این سفینه، نجات‌بخش است. پس این عزیزان، معصوم‌اند و به دور از خطا و...