آیتالله بهاءالدینی (ره) میفرمودند که سه چیز برای حل معضلات و گرفتاری خیلی مؤثر است:
اولی «قربانی گوسفند» است. کسانی که تمکن مالی دارند، گوسفند قربانی کنند و به فقرا بدهند.
دومی «حدیث کساء» است. پیامبر اکرم (صلیالله علیه و آله و سلم) چندبار قسم خوردند که اگر کسی این حدیث را بخواند، اگر غمگین باشد، غمش برداشته میشود و صاحب حاجت، حاجتش برآورده میشود... سومی « ۱۴۰۰۰ مرتبه صلوات» فرستادن است. حالا چهارده هزار مرتبه را چند نفر یا در چند جلسه بفرستند، فرقی نمیکند. ذکر صلوات برای اموات خیلی خاصیت دارد، گاهی من برای اموات صلوات را هدیه میکنم و اثرات عجیبی هم دیدم. کسی میگفت: مادرم چند سال قبل مرده بود، یک شب خوابش را دیدم، گفت: پسرم! هیچچیزی مثل صلوات، روح من را شاد نمیکند؛ بهترین هدیه که به من میدهی، این ذکر است. منبع: كتاب آیت بصیرت و نردبان آسمان
چرا به امام حسین (علیه السلام) ثارالله گفته میشود؟
در مورد معنای ثارالله دو احتمال وجود دارد:
به معنای خونخواهی: در کتابهای لغت، واژه «الثار» را به معنای «الطلب بالدم؛ یعنی خونخواهی» معنا کردهاند. بر این اساس، «ثارالله» یعنی کسی که ولی دَم و خونخواه او خدا است.
به معنای خود خون نیز آمده است. پس میتوان گفت که حسین (علیه السلام) خون خدا است، بدین صورت که اضافه «ثار» به «الله» اضافه تشریفیه است؛ یعنی این خون به الله که شریفترینِ موجودات است، اضافه شده تا کسب شرافت کند و دانسته شود که این خون، خون شریفی است؛ زیرا برای خدا ریخته شده و از این رو به خدا تعلق دارد، همانگونه که در «هذِهِ ناقَةُ اللَّه» ناقه به الله یا در «بیت الله» و «عِنْدَ بَیْتِكَ الْمُحَرَّم»، بیت به الله و ضمیر خطاب، برای کسب شرافت، اضافه گردیده است. انسان کاملی که در مدراج کمال به مقام قرب فرائض راه یافته، «یدالله» و «لسان الله» و «ثارالله» میشود؛ یعنی دست خدا میشود که اگر خدا بخواهد کاری را انجام دهد با دست او انجام میدهد. زبان الاهی میگردد که اگر خدا بخواهد سخن بگوید، با زبان او سخن میگوید، و خون خدا میشود که اگر خدا بخواهد به خود و مکتب خود در جامعه حیات ببخشد، از خون او استفاده میکند. امیرالمومنین علی (علیه السلام) و امامحسین (علیه السلام) «ثارالله» هستند؛ زیرا خونی که از آن دو امام بر زمین ریخته شد، موجب گردید تا حیات تازهای به کالبد دین دمیده شود.