محمد بن جعفر بن احمد، معروف به ابنبُطّه قمی، محدث شیعی قرن چهارم هجری قمری است. وی از چندتن از راویان بنام شیعی مانند احمد بن ابی عبدالله برقی و محمد بن حسن صفار نقل روایت کرده است. کتابهای تفسیر اسماءالله، قرب الاسناد و فهرست ابنبطه به او منسوب است.
از شناخت استادان و مشایخ و نیز شاگردان و روایتکنندگان از او میتوان حدس زد که وی احتمالاً در اواخر سده ۳ق متولد شده و در نیمه اول قرن چهارم درگذشته است.
وی که به مؤدب نیز شهرت داشته، در قم میزیسته و به دانش و ادب معروف بوده است. همچنین احتمال میرود او زمانی در بغداد زیسته باشد؛ زیرا برخی از شاگردان او در بغداد از او دانش آموخته و اجازه روایت یافتهاند.
تقریباً در تمام منابع رجالی شیعه، ابن بُطّه به ایمان و پارسایی ستوده شده است. در عین حال غالب رجالشناسان شیعی، او را ضعیف دانسته و گفتهاند که وی روایات را سهلانگارانه نقل کرده و لذا در احادیث منقول او، اشتباه بسیار هست. اما برخی از رجالشناسان متأخر، وی را ثقه یاد کردهاند.
با این همه ابن بطه در سلسله راویان کسانی چون شیخ صدوق، شیخ مفید و شیخ طوسی قرار دارد.
به ابن بطه آثاری نسبت داده شده که هیچ یک از آنها در دست نیست. این آثار عبارتند از:
تفسیر اسماءالله
قرب الاسناد؛
فهرست ابن بُطّه که به گمان قوی همان کتاب طبقات الرجال اوست و دنباله کار استادش برقی است.
افزون بر اینها وی کتابی به سبک و سیاق خصال صدوق و کتاب المحاسن برقی تدوین کرده که بر اساس اعداد بوده و با عناوین کتاب الواحد، کتاب الاثنین، کتاب الثلاثه...کتاب العشرة فصاعدا، کتاب العشرین فصاعدا، کتاب الثلاثین فصاعدا، کتاب الأربعین فصاعدا. هر چند ۱۳ کتاب ذکر شده؛ ولی احتمالاً در یک کتاب جمع شده بوده مانند خصال شیخ صدوق ولی ۱۳ باب داشته است.