امام باقر علیه السلام فرمودند:  به خدا سوگند که او (مهدی (علیه السلام)) مضطر (حقیقی) است که در کتاب خدا آمده می فرماید: «اَمَّن یجیب المضطر اذ ادعاه و یکشف السؤ...» بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٤١ 

«جوانی» در آینه نگاه پیامبر(ص) و ائمه(ع)

جوانی در آینه نگاه پیامبر و ائمه (علیه‌السلام) فرصتی است بیتکرار و غنیمتی است ارزشمند که اگر از آن خوب استفاده شود، سعادت انسان را در پی دارد تا آنجا که امیرالمومنین (علیه‌السلام) میفرمایند:  «دل جوان مانند زمین آماده است که هر بذری در آن افشانده شود، می‌پذیرد.»
مشورت با جوانان
امیرالمومنین (علیه‌السلام) میفرمایند:  «هرگاه به مشورت نیازمند شدی، نخست به جوانان مراجعه نما؛ زیرا آنان ذهنی تیزتر و حدسی سریع‌تر دارند. سپس (نتیجه) آن را به نظر میان‌سالان و پیران برسان تا پیگیری نموده، عاقبت آن را بسنجند و راه بهتر را انتخاب کنند؛ چرا که تجربه آنان بیشتر است.» (شرح نهج‌البلاغه ابن ابی حدید، ج20، ص337)
غنیمت جوانی
حضرت محمد (صلی‌الله علیه و آله) فرمودند:  «ای علی! چهار چیز را پیش از چهار چیز دریاب: جوانیات را پیش از پیری، و سلامتی‌ات را پیش از بیماری، و ثروتت را پیش از فقر، و زندگیات را پیش از مرگ.» (من لایحضره الفقیه، ج4، ص357)
جوانی‌ات را چگونه سپری کردی؟!
حضرت محمد (صلی‌الله علیه و آله) فرمودند:  «انسان، در روز قیامت، قدم از قدم برنمیدارد، مگر آن که از چهار چیز پرسیده میشود: از عمرش که چگونه گذرانده است، از جوانیاش که چگونه سپری کرده، از ثروتش که از کجا به دست آورده و چگونه خرج کرده است و از دوستی ما اهل‌بیت.» (خصال، ص253)
جوانی که به دستور پیامبر، فرماندار مکه شد
رسول خدا (صل الله علیه وآله وسلم)، عتّاب بن اَسید را که جوانی ۲۱ساله بود، به فرمانداری مکّه منصوب کردند و به او فرمان دادند که امامتِ جماعت مردم را نیز به عهده بگیرد و او نخستین فرماندار بعد از فتح مکه بود که در این شهر، نماز جماعت برگزار کرد. رسول خدا (صل الله علیه وآله وسلم)، سپس به او رو کردند و فرمودند: «ای عَتّاب! میدانی تو را بر چه کسانی فرماندار کردهام؟ تو را بر مردم شهر خدای عزّوجلّ فرماندار کردهام و البته اگر کسی بهتر از تو سراغ داشتم، او را فرماندار آنان قرار میدادم». آن حضرت، سپس به اهل مکّه نوشتند: «مبادا کسی در نافرمانی از او، به کم سن بودنش استدلال کند؛ چرا که بزرگتر، شایسته‌تر نیست؛ بلکه شایستهتر، بزرگتر است». (بحارالانوار، ج21، ص123)