جنگ ۲۰۲۶ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، نقطه‌ی عطفی در تاریخ نظم بین‌الملل بود. آنچه در هفت ماه گذشته رخ داد، نه یک درگیری نظامی معمولی؛ بلکه رویارویی یک ابرقدرت با اراده‌ی تزلزل‌ناپذیر یک تمدن کهنسال بود. نتیجه‌ی این رویارویی، فروپاشی توهم جهان تک‌قطبی و طلوع نظم چندقطبی با محوریت ایران است.

حماسه شگفت‌انگیز صنعا در ساحل غربی یمن، یک پیروزی چندجانبه است که ابعاد آن در کل منطقه آشکار می‌شود. به گزارش تسنیم، پیروزی بزرگ یمنی‌ها در ساحل غربی و سیطره کامل بر تنگه باب‌المندب، هرچند یک دستاورد نظامی بزرگ به‌شمار می‌رود؛ اما پیام‌های سیاسی متعددی با ابعاد منطقه‌ای و شاید حتی بین‌المللی در بر دارد.

اتحاد یمنی‌ها مقابل دشمن سعودی

در هفته‌های اخیر، «ونس» دو گزاره‌ی تازه و بسیار مهم را وارد ادبیات سیاسی - امنیتی آمریکا کرده است؛ گزاره‌هایی که اگرچه در ظاهر پراکنده‌اند؛ اما در عمل دو ضلع یک پروژه‌ی واحد را شکل می‌دهند:  

یک:خرابکاری در ایران به‌عنوان بخشی از پروژه‌ی فشار اقتصادی  

دو: سخن گفتن از آخرالزمان و مبارزه با دجال

شبکه ۱۳ تلویزیون رژیم صهیونیستی در گزارشی به آخرین گفتگوی تام باراک سفیر آمریکا در ترکیه و فرستاده ترامپ به منطقه پرداخت و در این رابطه به اهداف پشت پرده نتانیاهو در افزایش تنش نظامی در سوریه به ویژه با ترکیه پرداخت.

فرار بزرگ، یا پایان یک پروژه؟

بی‌گمان، مهاجرت ۲۶۹ هزار نفری طی سه سال گذشته – به‌ویژه اگر این روند ادامه یابد – اسرائیل را با پرسشی بی‌پاسخ مواجه می‌کند: آیا سرزمینی که برای «تجمع یهودیان» ساخته شده، اکنون دارد همان یهودیان را از خود می‌راند؟

این پرسش، فراتر از آمار و ارقام، به اعتبار پروژه‌ی صهیونیسم برمی‌گردد. اگر مرکز ثقل این جامعه – یعنی تکنوکرات‌ها، دانشمندان، پزشکان و مهندسانی که آن را به «استارت‌آپ نیشن» تبدیل کردند – به‌تدریج از آن جدا شوند، آن‌گاه رژیم با تهی‌شدگی از درون مواجه خواهد شد که هیچ موشک و هیچ سامانه‌ی دفاعی نمی‌تواند آن را جبران کند.

فواد ایزدی

 

نیمه نخست قرن بیستم را باید خشن‌ترین دوره در تاریخ مدرن اروپا دانست؛ چراکه این دوره از تاریخ اروپا مملو از جنگ، جنگ داخلی، جابجایی و تخریب عمدی جوامع قومی و فرهنگی بود. اگرچه جنگ‌های مرگبار در اروپا از اواخر دهه ۱۹۵۰ فروکش کردند؛ اما انفجارهای خشونت‌بار در کنار درگیری‌های کمتر کُشنده به وقوع پیوستند.

درگیری‌های مسلحانه متعدد از جمله دو جنگ جهانی و همچنین تجاوز مکرر دولت‌های اروپایی به شهروندانشان، مهم‌ترین دلیلی است که می‌توان برای نامگذاری قرن بیستم به عنوان «قرن خشونت در اروپا» یاد کرد.

رابطه‌ی آرژانتین و رژیم صهیونیستی در دوران ریاست‌جمهوری خاویر میلی، به سطح بی‌سابقه‌ای از هم‌سو شدن سیاسی و نمادین رسیده است. این موضوع در جریان جام جهانی ۲۰۲۶ به وضوح نمایان شد؛ جایی که نتانیاهو حمایت خود از تیم آرژانتین را نه به خاطر مسی؛ بلکه به دلیل دوستی با میلی اعلام کرد. هم‌زمان، هواداران آرژانتینی با برافراشتن پرچم اسرائیل، واکنشی تحریک‌آمیز به اظهارات سرمربی مصر نشان دادند.

همزمان با اعلام رسمی آمریکا مبنی بر بازگشت محاصره دریایی بنادر ایران، تمامی بندهای کلیدی تفاهم‌نامه اخیر، عملاً نقض شده و بار دیگر ثابت شد که چرا اتکا به وعده‌های آمریکایی علی‌الاصول خطایی راهبردی است. 

ترامپ روز دوشنبه با انتشار پیامی در شبکه اجتماعی خود اعلام کرد که محاصره دریایی ایران بازگردانده شده و از این پس هیچ کشتی‌ای اجازه ورود یا خروج از بنادر ایران را نخواهد داشت. بر اساس اعلام مرکز اطلاعات دریایی مشترک تحت هدایت نیروی دریایی آمریکا، این محاصره تمامی خطوط ساحلی ایران از جمله پایانه‌های نفتی را در بر می‌گیرد.