اظهارات اخیر ترامپ مبنی بر «عجله نداشتن» در قبال ایران، یک تغییر محاسباتی مهم در واشنگتن را نشان می‌دهد. این عقب‌نشینی لفظی، نه به دلیل تمایل به صلح؛ بلکه ناشی از اذعان به واقعیت‌های هزینه‌سازی است که آمریکا دیگر نمی‌تواند آن‌ها را نادیده بگیرد. عوامل اصلی این تغییر موضع عبارتند از:

1.  افزایش تصاعدی هزینه‌های جنگ: برخلاف عراق و افغانستان، درگیری با ایران به دلیل وسعت جغرافیایی، توان نظامی بومی و عمق راهبردی آن، به یک بحران غیرقابل کنترل منطقه‌ای تبدیل می‌شود که منافع و متحدان آمریکا را مستقیماً تهدید می‌کند.

 درباره اصلِ اعلام آمریکا در حال حاضر درباره بازگشت به مذاکره، به چند نکته با اهمیت باید توجه کرد:

۱- آمریکایی‌ها از طریق حمله نظامی‌شان با جلوداری رژیم صهیونیستی در خرداد و تیر امسال، انجام اسنپ‌بک، به راه‌انداختن فتنه و شبه‌کودتای اخیر و همچنین تهدیدات نظامی مکرر و حتی جابه‌جایی‌های سنگین ادوات و ابزارهای نظامی به منطقه، در تلاش بودند که یا نظام ایران را تغییر دهند و یا همین نظام مستقر را تسلیم کنند. 

1- بر خلاف جنگ ۱۲ روزه و شب ۲۳ خرداد، ایران در اوج آمادگی است و عبارت دست‌ها روی ماشه است و موشک‌ها روی اهداف تنظیم شده است، اصلاً یک بلوف تبلیغاتی نیست.

این بار قرار نیست جلسه‌ای تشکیل شود تا فرماندهان دستورها را صادر کنند. دستورها صادر شده و در سراسر شهرهای ایران منتظر شروع بازی هستند.

2- فضای فکری فرماندهان نسبت به مدل جنگ و ماهیت جنگ، نسبت به قبل از جنگ ۱۲ روزه دچار تغییرات اساسی شده است.

رون بن یشای (تحلیلگر امنیتی روزنامه یدیعوت آحارونوت):

رژیم ایران حداقل دو لایه دفاعی دارد - سپاه پاسداران و بسیج، و به نظر نمی‌رسد که آن‌ها در شرف سقوط باشند. ایرانی‌ها در حال تمرین پرتاب موشک هستند و سعی می‌کنند آمریکا و اسرائیل را بازدارند؛ اما فعلاً بهتر است ترامپ و نتانیاهو منتظر بمانند و برای توافقی تلاش کنند که تهدید را از آن‌ها دور نگه دارد. یک حمله جدید، حتی اگر مؤثر باشد، می‌تواند به اتحاد در ایران منجر شود.

ترامپ برای اولین بار در پاییز نگرانی‌هایی را در مورد کشتار مسیحیان در نیجریه مطرح کرد. در 31 اکتبر (9 آبان)، او نیجریه را «کشوری با نگرانی ویژه» توصیف کرد؛ یک دسته‌بندی در وزارت امور خارجه آمریکا برای کشورهایی که در «نقض شدید آزادی مذهبی» دست دارند.