به گزارش پایگاه اطلاعرسانی پژوهشکده تاریخ معاصر؛ در اوایل قرن بیستم، در ایران جنبشهای سیاسی مهمی شکل گرفت که تأثیرات عمیقی بر ساختار اجتماعی و سیاسی کشور برجای گذاشتند. دو تن از چهرههای مشهور این دوره، میرزا کوچکخان جنگلی و شیخ محمد خیابانی، هر یک با روشهای متفاوتی برای مبارزه با بیگانگان و استقرار حاکمیت ملی و مشروطه واقعی تلاش کردند. این نوشتار به بررسی شاخصههای فکری و اجرایی این دو رهبر انقلابی اختصاص یافته و تلاش شده است در این بررسی، تفاوتها و شباهتهای رویکردهای آنها تحلیل شود.
در آستانه برگزاری همایش بین المللی حضرت جعفر بن ابیطالب«ذوالجناحین»(سلام الله علیه) گفتگویی را با حجت الاسلام والمسلمین دکتر حسین عبدالمحمدی، دانشیار جامعه المصطفی العالمیه و دبیر علمی همایش انجام دادیم که توجه شما خوانندگان ارجمند را به آن جلب می کنیم.
با عرض سلام و سپاس از جنابعالی، لطفا ابتدا درباره شخصیت جناب جفر بن ابیطالب نکاتی را ارائه بفرمایید.
هرچند علما پیش از آغاز جنگهای اعراب و اسرائیل بهشدت علیه ایجاد رژیم اشغالگر اسرائیل در سرزمینهای فلسطینی واکنش نشان داده و موجودیت این رژیم را به چالش کشیده بودند، مبارزه علما با اسرائیل پس از آغاز نبرد میان طرفین وارد مرحله جدیدی شد.
غارتگران حرم حسینی نیز که به طمع دستیابی به بهره ناچیز دنیوی، به غارت اشیا و اثاثیه اهل بیت امام علیه السلام پرداخته بودند، بدون آنکه امکان بهرهمندی از اموال غارتی را داشته باشند، سرانجام به فقر دچار شدند.