جنگ جهانی اول معروف به جنگ بزرگ (اوت ۱۹۱۴ ـ نوامبر ۱۹۱۸/ ماه رمضان ۱۳۳۲ ـ صفر ۱۳۳۷)، نخستین جنگ جهانی که سراسر قاره اروپا، روسیه، منطقه خاورمیانه، بخش‌هایی از افریقا، امریکا و خاور دور را فرا گرفت و ۲۶ کشور، از جمله ایران، در آن‌ درگیر شدند.

بهانه آغاز جنگ جهانی اول، قتل فرانتس فردیناند (ولیعهد اتریش) و همسرش (در ۲۸ ژوئن‌ ۱۹۱۴) به دست یک جوان صرب بوسنیایی در سارایوو، پایتخت بوسنی بود؛ اما رقابت و نارضایتی کشورهای قدرتمند اروپایی و تعارض جدّی منافع آنان در سراسر جهان، زمینه‌ساز آن بود.

در این جنگ، کشورها در دو دسته متفقین (نیروهای متفق) و دولت‌های مرکزی در برابر هم‌ صف‌آرایی‌ کردند.متفقین عبارت بودند از: انگلستان، ایتالیا، بلژیک، پرتغال، روسیه که بر اثر انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ از جنگ خارج شد، ایالات متحده امریکا که در ۵ آوریل ۱۹۱۷/ ۱۲ جمادی الاخره ۱۳۳۵ عملاً وارد جنگ شد، رومانی، ژاپن، صربستان، فرانسه، مونته نگرو و یونان. دولت‌های مرکزی نیز مشتمل بودند بر آلمان، اتریش ـ مجارستان، حکومت عثمانی و بلغارستان. به رغم اعلام بی‌طرفی ایران، بخش‌هایی از این کشور اشغال شد و پیامدهای جنگی ناخواسته بر آن تحمیل گردید. نقطه آغاز جنگ، اعلام جنگ اتریش ـ مجارستان به صربستان در ۲۸ ژوئیه بود، هر چند این کشور در ششم اوت با روسیه رسماً وارد جنگ‌ شد.

آلمان که منافع خود را از هر جهت در خطر می‌دید، در ۴ اوت ۱۹۱۴/ دوازدهم ماه رمضان ۱۳۳۲، به بلژیک حمله برد و پس از تصرف بروکسل، به سمت مرزهای فرانسه پیش رفت و به جنگی چهار‌ساله با پیامدهایی بسیار گسترده دامن زد. جنگ پس از چهار سال و با شکست نیروی دولت‌های مرکزی و با انعقاد اجلاس صلح پاریس با شرکت نمایندگان ۳۲ کشور (آغاز: ۱۸ ژانویه ۱۹۱۹/ ۱۵ ربیع الاخر ۱۳۳۷) و پیمان ورسای، در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۹/ ۲۹ رمضان ۱۳۳۷ به ظاهر پایان یافت؛ اما این مذاکرات و معاهده‌ها نه تنها به مشکلات میان کشورهای قدرتمند جهان پایان نداد؛ بلکه زمینه را برای وقوع جنگ جهانی دوم‌ فراهم‌ ساخت.