با فروکش شدن اغتشاشات، آزمونی بزرگ‌تر آغاز می‌شود: آیا شهامت نابودی ریشه‌های فتنه را داریم؟ نگاهداری «ارکان اصلی اغتشاش»، خیانت عملی به مردم و کشور است.

ارکان اصلی اغتشاش چیست؟

۱. اقتصاد ناساز: اگر کانون‌های ثروت‌اندوزی در بخش‌هایی از جمله پتروشیمی‌ها و فولادی‌ها که سودهای نجومی کسب نموده و با دلاری فروشی محصولات، خشم عمومی را برمی‌انگیزند، پاکسازی و اصلاح نشوند، تنها سوخت آتش فردا را ذخیره کرده‌ایم.

۲. آتش‌بیاران رسانه‌ای: مصونیت چهره‌های آتش‌بیارمعرکه که برخی می‌گویند: «با آن‌ها کاری نداشته باشید»، پیامی جز بی‌هزینه بودن آتش‌بیاری ندارد و عدالت را مضحکه می‌کند.

۳. اغتشاشگران میدانی: برخورد سهل‌انگارانه با کسانی که به اموال و جان مردم آسیب زدند و بر هموطنان خود تیغ کشیدند، یعنی «هزینه شورش و بی‌قانونی پایین است». این کار، هم قربانیان را تحقیر می‌کند و هم زمینه تکرار فاجعه را فراهم می‌سازد.

۴. بسترهای مجازی دشمن: بازگشت شبکه‌های اجتماعی بیگانه که بستر اصلی آموزش و سازماندهی آشوب بودند، یعنی نگهداری ستاد فرماندهی دشمن و انتظار فرصت بعدی او. حکمرانی قاطع فضای مجازی، یک انتخاب نیست؛ بلکه یک ضرورت ملی است.

 حفاظت از ریشه‌های اغتشاش، در حقیقت بازسازی شرایط پیشین برای فتنه‌ای دیگر است. ملت ایران سزاوار حکمرانی هوشمندانه‌ای است که جرئت رویارویی با علل واقعی را داشته باشد