روزنامه زنجیره‌ای هم‌میهن، شعار عده‌ای معدود مزدور اجیر شده اسرائیل و آمریکا را شنید؛ اما خروش ده‌ها میلیونی ملت ایران را که آرزوی نتانیاهو و ترامپ را نابود کرد، ندید و نشنید!

این روزنامه در مقاله‌ای نوشت: «26 دی‌ماه، روزی که محمدرضا پهلوی در سال 1357 با چشمانی اشک‌بار کشور را ترک کرد تا در خلأ ناشی از رفتن او، سیستم وقت خیلی سریع و طی کمتر از یک ماه فرو بپاشد. 47 سال پس از آن روز، در دی‌ماه 1404 تجمعات زیادی در نقاط مختلف کشور شکل گرفت که یکی از شعارهای اصلی آن، بازگشت به دوران پهلوی بود. این، البته از طنزهای تلخ روزگار است که جامعه‌ای با راهپیمایی‌ها و اعتراضات گسترده و حضوری جان‌برکف در خیابان‌ها و درگیری‌ها، رژیمی را تغییر دهد و بر الگوی حکمرانی سلطنت‌محور پس از 2500 سال نقطه پایان نهد و رؤیای جمهوری و حاکمیت ملی را راهنمای عمل خویش قرار دهد و چند نسل بعد، فرزندان و نوادگان انقلابیون و حتی بخشی از پشیمان‌شدگان همان نسل به خیابان‌ها بیایند و رجعت به نیم قرن پیش را فریاد بزنند.

رسانه‌ها و سخنگویان جریان رسمی البته این شعارها و فریادها را ساخته و پرداخته بیگانگان و عوامل داخلی و سازمان‌یافته آنان تصویر و تعریف می‌کنند. حتی اگر این فرض را بپذیریم و همه کسانی را که در خیابان‌ها چنین شعاری سر داده‌اند، وابسته و هسته‌های سازمان‌یافته وابسته به خارج معرفی کنیم، باز نمی‌توان خود را از پاسخ گفتن به این پرسش مقدر و کلیدی معاف کرد که چرا و چگونه جامعه ایران از نقطه فرار شاه پهلوی در دی 1357 به نقطه فریاد حمایت از فرزند او در دی 1404 رسیده است؟

چرا و چگونه نیروهای سازمان‌یافته سلطنت‌طلب چنین موقعیت و جایگاهی پیدا کرده‌اند که بتوانند شعارهای خود را به سطح یکی از شعارهای غالب و مسلط در تجمعات تبدیل کنند؟ مهم‌تر اینکه، اصولاً چرا و چگونه بازمانده رژیم قبل به یکی از گزینه‌ها و آلترناتیوهای وضع موجود تبدیل شده است؟».

نویسنده هم‌میهن البته خود را به نادانی و نفهمی زده وگرنه حتماً این‌قدر شعور دارد که شعار باسمه‌ای چند صد یا حداکثر چند هزار نفر عنصر مزدور یا فریب خورده، اصلاً قابل اعتنا نیست چه رسد به اینکه با «جامعه ایران» و انقلاب قاطبه ملت ایران در 22 بهمن 1357 یا خروش ده‌ها میلیونی همان ملت در 22 دی ماه 1404 مقایسه شود. ضمناً این را هم می‌داند که همان عناصر ناچیز، شعارهای دیگری هم می‌داده‌اند که از هویت صهیونیستی آمریکایی‌شان حکایت می‌کند؛ مانند ادعای اینکه امسال سال خون است و نه گفتن به غزه و لبنان و نیز، شعار موشک‌ها را رها کن، پس از مجازات تحقیرآمیزی که موشک‌های بالستیک و نقطه‌زن ایران نسبت به رژیم صهیونیستی انجام دادند. اکنون باید پرسید چه عقده و مرضی موجب شده سردبیر روزنامه متعلق به کرباسچی، خیمه‌شب بازی چند صد یا چند هزار نفر را ببیند؛ اما دچار کوررنگی در قبال حماسه دشمن‌شکن 22 دی‌ماه در سراسر کشور شود. آیا علت همان حقارت شخصیتی نیست که موجب شد این روزنامه از تحقیرشدگی پادوهایی مثل زلنسکی و بن سلمان و جولانی در مقابل ترامپ حماسه بسازد و حتی هنگام شایع شدن تغییر نام خلیج‌فارس توسط ترامپ بی‌سر و پا، چنین نسخه بپیچد که ملت ایران ملتی احساسی و غیرتی است، اما نباید در صورت تغییر نام خلیج‌فارس غیرتی شود؟!

ضمناً باید یادآور شد که حتی زن و همسر پسر دیکتاتور مقبور پهلوی هم این پسر علاف را جدی نمی‌گیرند، چه برسد به ملت بزرگ ایران که هم در جنگ 12 روزه و هم در حماسه 22 دی، نتانیاهو و ترامپ را تحقیر کردند. احتمالاً علت واقعی روزنامه پادوی ترامپ هم از این صلابت ملت ایران است؛ وگرنه پدر و پسر گور به گور پهلوی چی بودند که شازده ناکامشان باشد؟!