جنگ ۱۲ روزه، یکی از پیچیدهترین و حساسترین آزمونهای تاریخ معاصر ایران بود که در آن، دشمن صهیونیستی با حملات ددمنشانه، قصد تضعیف روحیه ملت و نظام را داشت. در چنین شرایط خطیری، حضور به موقع، آرامش و فرماندهی مستقیم مقام معظم رهبری، نقطه عطفی در مسیر این نبرد نابرابر ایجاد کرد و نقش رهبری را به عنوان کانون وحدت، امید و تصمیمگیری در بحران، بیش از پیش نمایان ساخت.
فرماندهی میدانی و بازگرداندن آرامش
در جریان این جنگ، ملت ایران شاهد از دست دادن جمعی از سرداران و دانشمندان برجستهای چون شهیدان باقری، سلامی، حاجیزاده و کاظمی بود. در این شرایط سخت، رهبر انقلاب به جای غمزدگی، با استواری تمام و با استناد به این اصل که «مؤمن مانند کوه است؛ طوفانهای حوادث او را از پا نمیاندازد»، روحیه مقاومت را در ملت زنده نگه داشتند. ایشان به صورت مستقیم و شخصی، جانشینان این فرماندهان را منصوب، توجیه و هدایت کردند.
به گفته مسئولین، ایشان از ساعات اولیه تجاوز، شخصاً میدان فرماندهی کل قوا را در دست گرفتند. حضور ایشان در صحنه با آرامشی مثالزدنی، سه عنصر حیاتی «وحدت»، «آرامش» و «امید به پیروزی» را به جامعه بازگرداند. این اقدام، از سوی ناظران بینالمللی، اقدامی کمنظیر و حتی بینظیر ارزیابی شده است.
تصمیمگیری قاطع و ضربه راهبُردی
در حالی که بحث و تردید درباره چگونگی پاسخ به دشمن در برخی محافل وجود داشت، هدایتهای مستقیم و قاطع رهبری موجب شد تا موشکهای مقتدر جمهوری اسلامی، قلب تلآویو را نشانه رود. این ضربه سریع و مهلک، تجربهای تاریخی از مدیریت کارآمد و قاطعانه یک درگیری پیچیده در مدت زمان کوتاه ۱۲ روزه بود.
این امر نه تنها در طول سالهای بعد از انقلاب؛ بلکه بعد از دوران غیبت کبرا نیز بیسابقه است؛ اینکه جنگ چند بُعدی را مدیریت کرده، ظرف ۱۲ روز، پیروزی مطلق را بشارت دهد و امید را به ملت بازگرداند. ایشان در پیام اول فرمودند که «ما کوتاه نمیآییم»، در پیام دوم گفتند که «بیچارهشان میکنیم»، و سپس پیام سوم و پیام پیروزی را بیان کردند. در چهلم شهدای جنگ، تقسیم کار ملی و در ایام سالگرد شهادت امام رضا (علیه السلام)، بر صیانت از اتحاد مقدس تأکید کردند.