از شاخصه‌های مهم یک جامعه‌ی ایده‌آل، "سلامت" آن جامعه است. سلامت، مفهومی است که قدمتی به طول تاریخ بشریت داشته و به‌عنوان شرط بقا، همواره مورد توجه اندیشمندان بوده است. در اهتمام فرهنگ والای اسلام نیز به سلامت، به‌عنوان مفهومی ارزشی، همین روایت مشهور از پیامبر اکرم (صل الله علیه وآله وسلم) بس که می‌فرمایند: "نعمتان مجهولتان، الصحة و الامان".  بدیهی است که خانواده‌ی سالم و بالنده، جزء مهمی از جامعه‌ی سالم به‌شمار آمده و در تربیت و حفظ سلامت اعضای خود، مسئولیتی بزرگ بر دوش دارد؛ لذا از وظایف خطیر هر اجتماع بشری، "آموزش خانواده" به‌عنوان رکنی  مهم از سلامت جامعه است. از حساس‌ترین ادوار رشدی انسان که سایر مراحل زیست بشر به‌شدت متأثر از آن است؛ دوره " نوجوانی" هر فرد است. این دوران به دلیل اینکه پلی می‌زند از کودکی به بزرگسالی، دوره انتقالی نیز نام گرفته است. دوره‌ای که هویت، آن‌چنان در آن شکل می‌گیرد و مورد اهتمام است که اریکسون از اندیشمندان بزرگ تاریخ روان‌شناسی، نوجوانی را دوره "هویت در برابر سردرگمی" نامیده است. به همین دلیل است که سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی دشمنان و عوامل تهدیدساز ارزشها، تا حد زیادی بر این دوره متمرکز است. پس کیفیت گذران این مرحله، بسیار مهم بوده و تا حد قابل‌توجهی به نحوه‌ی تعامل خانواده (به‌ویژه والدین) با نوجوان، وابسته است. 

سبک مقتدرانه؛ بهترین سبک فرزندپروری

بهترین و متعادل‌ترین سبک فرزندپروری والدین نسبت به نوجوان خود، "سبک مقتدرانه" است.

به طور کلی مفهوم سبک در حیطه فرزندپروری، اشاره به نوع نگاه والد به فرزند، نحوه تعامل و ارتباط‌گیری و میزان صمیمت و نزدیکی به وی اشاره دارد. در سبک مقتدرانه، خانواده همواره قوانین، چارچوب‌ها و قواعد از پیش تعیین‌شده‌ای برای رفتار دارند و بر خلاف والدین مستبد، به فرزندان خود اجازهی طرح نظر و پرسش داده و به طور منطقی به سوالات آنان در رابطه با قواعد رفتاری، پاسخ میدهند. همچنین پیامدهای عدم رعایت قواعد و زیر پا نهادن ارزش‌ها را به خوبی تبیین می‌کنند.