گرد و غبار و هیاهوی رسانه‌های غربگرا که فرو نشست، واقعیت نمایش «شرم‌الشیخ سوم» پدیدار شد. ادعا می‌شد مقامات بیست کشور گرد هم می‌آیند تا توافقی جامع را برای پایان دادن به جنگ غزه و برقراری صلح نهائی کنند. صرف‌نظر از اینکه بسیاری از کشورهای مهم و تاثیرگذار مانند ایران و چین و روسیه حضور نداشتند، حاضران هم اجازه حرف زدن پیدا نکردند. بلکه این، صرفاً نمایشی برای عرض اندام ترامپ و تحقیر حاضران بود.

دیروز وبگاه رادیو فردا (ارگان سازمان سیا) نوشت: «انتقادها از غیبت در شرم‌الشیخ؛ روزنامه هم‌میهن، از عدم حضور پزشکیان و عراقچی انتقاد کرده و نوشته که این قابل پیش‌بینی بود. ایران خود را منزوی تعریف می‌کند، چون نظم موجود را نمی‌پذیرد... بدون حضور شما برای منطقه برنامه‌ریزی کردند».

اکبر گنجی، اصلاح‌طلب خارج‌نشین هم نوشته است: «خدا را صد هزار مرتبه شکر که ایران در نمایش خفت‌بار و بسیار تحقیرکننده ترامپ در مصر شرکت نکرد. شرم‌الشیخ نه جای مذاکره بود، نه جای سخنرانی بود، نه جای رفع تحریم‌ها بود. فقط نمایش صلح ترامپ بود و تملق‌گویی از او. [با اشاره به موضع برخی مدعیان اصلاحات:] عبدالله (رمضان‌زاده)، فیض‌الله (عرب‌سرخی)، و...؛ جالب است که همه این‌ها سال‌های سال از مقامات بالای نظام بوده‌اند. شرم‌الشیخ جای سخنرانی نبود، چه رسد به جای صدای اعتراض ملت ایران به آمریکا و اسرائیل توسط پزشکیان. ترامپ، محور نمایش صلحی بود که قرار است به فلسطینی‌ها «هیچ» داده شود. به یکی دو تن فرصت اندکی داده شد تا از او تمجید کنند. باقی را هم تحقیر کرد. دوستان عزیز ما کشور را چگونه اداره می‌کردند و چگونه در اجلاس‌های بین‌المللی شرکت می‌کردند؟!».

علت این بی‌اعتمادی گسترده، روشن است. ترامپ می‌گوید لازم نیست ساکنان غزه آن را ترک کنند و حال آنکه چند ماه قبل، فرمان کوچ از غزه (و یا ماندن و مردن در جهنم) را داده بود و خیال می‌کرد می‌تواند آنجا را تبدیل به تجارتکده خود کند! دولت او، برای حداکثر جنایت در غزه، ۲۱ میلیارد دلار به اسرائیل کمک کرد. او و بایدن در کشتار ۷۰ هزار شهروند فلسطینی شریکند. ترامپ همان کسی است که در کنست اسرائیل به نتانیاهو گفت: «کارت را خیلی خوب انجام دادی. بی‌بی پاشو! براش کف بزنید!». جنایتکار و شریک جنایتی چنین بزرگ، چگونه می‌تواند بی‌طرف یا ضامن صلح عادلانه باشد؟!

جنگ اگر به آتش‌بس ختم شد، نه نتیجه تلاش ترامپ، که حاصل مقاومت غزه بود. ترامپ تا جای ممکن، از نسل‌کشی حمایت کرد؛ اما ناکام ماند. حالا نه اشغال غزه به سرانجام رسیده و نه حماس قصد واگذاری سلاح را دارد. قابل تامل اینکه نه حماس و نه نتانیاهو در شرم‌الشیخ حضور نیافتند.

موضع جمهوری اسلامی ایران، حکیمانه و عزتمندانه است. صلح با سرهم‌بندی توافقی که رژیم جنایتکار صهیونیست را به رسمیت بشناسد و حق بیش از ده میلیون فلسطینی صاحب سرزمین‌های اشغالی را انکار کند، پدید نمی‌آید و دوام ندارد؛ همچنان که طرح صلح کمپ دیوید و مادرید و اسلو و ملک فهد و شرم‌الشیخ اول (سال 1999) و طابا و بیروت و نقشه راه صلح و ژنو و شرم‌الشیخ دوم (سال 2005) و آناپولیس دوام نداشته است.