مرحوم سیدعباس فرهمندپور(حسینی) این دعا را زیاد تکرار میکرد: «خدایا! ما را پاککن، بعد خاک کن.»
و در ماههای آخر زندگی نیز این شعر را میخواند:
گر بدانی بعد از اینها چیستند
مهلت خاریدن سر نیستند.
ایشان دائماً خنده بر لب داشت و هیچگاه گلهمند نبود؛ حتی زمانی که در اثر خوابیدن زیاد، بدن ایشان زخم شده بود، ابراز درد نمیکرد و اینها همه در اثر جذبهی امام حسین (علیهالسلام) بود. آن چه از زبان وی نمیافتاد، ذکر حضرت سیدالشهدا (علیهالسلام) بود.
(کتاب دلباخته)