یکی از نکات کلیدی، شکاف نسلی عمیق بین دختران امروز و مادرانشان است. مادران نسل‌های گذشته، دغدغه‌ی چندگانگی نقش‌ها را نداشتند؛ زیرا فعالیت اجتماعی سهم کمرنگی در زندگی آنان داشت؛ بنابراین، دختران امروز نه از طریق الگوبرداری از مادر و نه از طریق آموزش کلامی در خانه، مهارت مدیریت هم‌زمان نقش‌های متعدد را نمی‌آموزند. این یک شکاف تربیتی است که مدارس نیز نه‌تنها آن را پر نمی‌کنند؛ بلکه با رویکرد صرفاً شناخت‌محور و کنکورمحور خود، بر عمق آن می‌افزایند.

در عصری که دختران ایران از مرزهای سنتی فراتر رفته‌اند، دیگر نمی‌توان آنان را با نسخه‌های قدیمی تربیت کرد. آنچه امروز به آن نیاز داریم، نه مدارسی برای حفظیات که مدارسی برای زندگی است؛ مدارسی که به دختران بیاموزند چگونه بین عشق به مادری، اشتیاق به شغل و مسئولیت شهروندی، یک زندگی متوازن بسازند.

سه اولویت راهبردی برای آینده زنان