در میان فهرست فیلم‌های راه‌یافته به بخش اصلی چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر، یک عدد بیش از بقیه به چشم می‌آید؛ ۱۲ فیلم‌اولی. عددی که در نگاه اول شاید صرفاً یک آمار به نظر برسد؛ اما وقتی کمی دقیق‌تر به آن نگاه کنیم، می‌تواند یکی از مهم‌ترین نشانه‌های وضعیت امروز و حتی آینده سینمای ایران باشد.

فیلم‌اولی‌ها همیشه در جشنواره فجر حضور داشته‌اند؛ اما کمتر پیش‌آمده که این حضور تا این اندازه پررنگ و تعیین‌کننده باشد. امسال ۱۲ کارگردان با نخستین تجربه بلند سینمایی خود پا به مهم‌ترین ویترین سینمای ایران گذاشته‌اند؛ ویترینی که سال‌هاست محل معرفی، سنجش و گاه تولد نسل‌های تازه فیلم‌سازی بوده است. همین حضور گسترده، به‌تنهایی نشان می‌دهد که جریان تولید در سینمای ایران، برخلاف برخی تصورات، متوقف نشده و نسل تازه‌ای از فیلم‌سازان در حال ورود به میدان حرفه‌ای هستند.

این فیلم‌اولی‌ها از دل یک زیست متفاوت می‌آیند. آن‌ها محصول دهه‌های اخیرند؛ نسلی که هم سینمای کلاسیک ایران را دیده، هم با سینمای جهان بزرگ شده، هم تجربه زیست در فضای شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌ها را داشته و هم تحولات اجتماعی و فرهنگی سال‌های اخیر را از نزدیک لمس کرده است. طبیعی است که نگاه این نسل به روایت، به فرم، به شخصیت‌پردازی و حتی به موضوعات، با نسل‌های پیش از خود تفاوت داشته باشد.